ஆயுர்வேதம் உள்ளவரை அவரும் இருப்பார்- டாக்டர். இல. மகாதேவனுக்கு எழுதிய அஞ்சலிக் குறிப்பு

மே காலச்சுவடு இதழில் வெளியான கட்டுரை.  நான் இட்டிருந்த தலைப்பு 'மகாதேவன் எனும் எரிநட்சத்திரம்'. 

இந்திய மருத்துவத்தின் அடுக்குகள்

(சொல்வனம் இதழில் வெளியான கட்டுரை) 

விடுதலைக்கு முன்பான இந்தியாவில், டெல்லியில் ஓர் பனிக்காலத்தில் அந்த ஆயுர்வேத வைத்தியரைக் காண பெருங்கூட்டம் விடிகாலையில் வரிசையில் நிற்கும் விந்தை ஆங்கிலேயர்களுக்கு விளங்கவில்லை. அவ்வைத்தியர் நாடி பிடித்து நோயறிவதில் பெரும் விற்பன்னர் என பெயர் பெற்றவர். அது எப்படி சாத்தியம் என வினவிக்கொண்ட அவர்கள், அவரை சோதிக்க முடிவு செய்தார்கள். எங்களிடம் ஒரு நோயாளி இருக்கிறார்,ஆனால் அவர் எவரையும் காண மாட்டார், அறையை விட்டு வெளியே வா மாட்டார், அவருடைய நோயை நீங்கள் கண்டறிய  வேண்டும் என்றார்கள். வைத்தியர் இச்சவாலை ஒப்புக்கொண்டார். மெல்லிய கம்பியை அந்நோயாளியின் மணிக்கட்டு நரம்பையொட்டி கட்டி மறுமுனையை என்னிடம் அளியுங்கள் என்றார். மூடிய வீட்டின் உள்ளறையில் இருந்து நீண்ட கம்பியை அனைவரும் பார்க்க வாயிலில் அமர்ந்துக்கொண்டு வைத்தியர் அக்கம்பியின் அதிர்வுகளின் ஊடாக நாடியை நோக்கினார். பெரும் கூட்டம் அவருடைய சொற்களுக்காக காத்திருந்தது. நாடியை நோக்கிவிட்டு, நமுட்டு சிரிப்புடன் ஒன்றுமில்லை மூன்று வேளை புல் கொடுங்கள், கஞ்சித்தண்ணி வையுங்கள், உங்கள் நோயாளி நலமாகவே உள்ளார் என்று கூறிவிட்டு எழுந்து சென்றார். மூடிய கதவுக்கு அப்பால் ஒரு பசுமாடு நின்றிருந்தது. ஆங்கிலேயர்கள் வெட்கி தலைகுனிந்தனர்.

பிரபல ஆயுர்வேத வைத்தியர் ப்ருஹஸ்பதி தேவ திரிகுணாஜி அவர்களைப் பற்றி ஒரு வாய்மொழிக்கதைதான் இது.

தற்காலத்தில் நவீன ஆயுர்வேதம் பல்வேறு பொதுப் போக்குகளை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு மாற்றமடைந்து வருகிறது. புதிய தொழில்நுட்பங்கள் பல சவால்களை அளித்தாலும் அவற்றைச் சாதகமாக்கி கொள்ள முனைகிறது. மானுடவியல் ஆய்வுகள் மற்றும் சுய அவதானிப்புகளைக் கொண்டு தற்கால ஆயுர்வேதத்தின் நிலை மற்றும் அதன் வரலாற்று பரிணாமங்களை சற்றே ஆராய்வது ஒரு நல்ல தொடக்கமாக இருக்கும்.

இந்திய மருத்துவம் என அதிகாரபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவ முறைகள் என்று ஆயுர்வேதத்தையும் சித்த மருத்துவத்தையும் கூறலாம். இந்த கட்டுரையின் பேசுபொருள் ஆயுர்வேதத்தை அடிப்படையாக கொண்டதாக இருந்தாலும் சித்த மருத்துவத்திற்கும் பொருந்தும். இன்றைய காலகட்டங்களில் மரபான ஆயுர்வேதம், நவீன ஆயுர்வேதம், வணிக ஆயுர்வேதம், தன்னார்வத் தேர்வாக பின்பற்றப்படும் வீட்டு உபயோக ஆயுர்வேதம் என பொதுவாக ஆயுர்வேதம் நான்கு தளங்களில் புழக்கத்தில் உள்ளன என கூறலாம் என்கிறார் மானசி திரோத்கர்.

இவை கறாரான வகைப்பாடுகள் எனச் சொல்ல முடியாது. மரபான வைத்தியர் நவீன நோயறியும் முறைகளை பயன்படுத்தலாம். நவீன ஆயுர்வேத மருத்துவர்களில் ஆயுர்வேத மருந்துகளை மட்டுமே பயன்படுத்தும் மருத்துவர்களும் உண்டு, நவீன மருந்துகள் மற்றும் ஆயுர்வேதம் எனக் கலந்து பயன்படுத்தும் மருத்துவர்களும் உண்டு, முறைப்படி ஆயுர்வேத மருத்துவக் கல்வித் தகுதி பெற்ற ஆயுர்வேத மருத்துவர்களில் முற்றிலும் நவீன மருத்துவ அமைப்பில் தம்மை கரைத்து கொள்பவர்களும் உண்டு. ஆயுர்வேதத்தை முற்றிலும் வணிகமாக அணுகும் நிறுவனங்கள்கூட தங்களுக்கென்று ஒரு மரபார்ந்த அடையாளத்தை முன்வைக்கவே முயலும்.

மரபு வைத்தியர்கள் பெரும்பாலும் குடும்ப பாரம்பரிய பின்னணி கொண்டவர்கள். முந்தைய தலைமுறை வைத்தியர்கள் பட்டப் படிப்பை அவசியம் என கருதவில்லை. உண்மையில் பட்டப்படிப்பின் மீது அவர்களுக்கு மரியாதையில்லை. ஏளனமாகவே அணுகினர். பெரும்பாலும் இவர்கள் தங்கள் தந்தையர் வழியாக மிக இளம் வயதிலேயே பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்கள். என் தாத்தா பதிமூன்று வயதிலிருந்து தனியாக மருத்துவம் பார்க்கத் துவங்கியதாகச் சொல்வார். மரபு மருத்துவர்களின் அனுபவப் புலம் நிச்சயமாக நவீன மருத்துவர்களின் உலகிலிருந்து வேறானது. மருந்துகள் செய்வதிலும், மூலிகைகளை, மருத்துவ தாவரங்களை  அடையாளம் காண்பதிலும் அவர்களுக்கு நல்ல தேர்ச்சி உண்டு. உடை, தோரணை என நவீன மருத்துவர்களிடமிருந்து வெகுவாக வேறுபட்டிருப்பார்கள்.

இங்கு சட்டென நினைவுக்கு வருபவர் ஜெயமோகனின் ‘மீட்சி’ கட்டுரையில் வரும் பால வைத்தியர் கங்காதரன் நாயர். மரபு வைத்தியர்களிடம் கிட்டத்தட்ட முட்டாள்தனம் எனத் தோன்றும் அளவிலான தன்னம்பிக்கை வெளிப்படும். பட்டப்படிப்பு பெற்ற நவீன ஆயுர்வேத மருத்துவன் நிச்சயம் கங்காதாரன் நாயர் போல் துணிவுகொண்டு மரபணுச் சிக்கல் என முத்திரை குத்தப்பட்ட நோயை கையில் எடுத்திருக்க மாட்டான்.

மரபு மருத்துவர்களே இன்று எளிதாக நகலெடுக்கப்படுபவர்கள். ஆனால் நானறிந்த வரையில் ஆழ்ந்த புரிதல் கொண்ட மரபு மருத்துவர்களுக்கு தங்கள் எல்லை தெரியும். மரபு வைத்தியர்களின் நகல்களோ அதீத தன்னம்பிக்கையின் காரணமாக உடற்கூறு மற்றும் உடலியியங்கியல் புரிதல் ஏதுமின்றி புற்று நோய் முதல் மரபணுக் குறைப்பாடு வரை எல்லாவற்றையும் தீர்க்க முடியும் என மார்தட்டிக் கொள்கிறார்கள். அரிதான சில சமயங்களில் தற்செயலான வெற்றிகூட கிட்டிவிடுகிறது. அந்த தற்செயல் வெற்றியை ஒவ்வொரு முறையும் ருசிக்க முயன்று தோற்கிறார்கள். உச்சிக் கிளை மாங்கனியை விழச்செய்ய மூட்டை கற்களை தூக்கி வீசுவது போலத்தான். எந்தக் கல் வீழ்த்தியது என வீசியவன் அறிய மாட்டான்.

நவீன ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் என பொதுவாக பட்டப்படிப்பு முடித்த மருத்துவர்களையே சுட்டுவோம். பள்ளித் தேர்ச்சி வரை ஒருவிதமான கல்வியும் அதன் பின்னர் முற்றிலும் வேறுவிதமான கல்வியும் அவர்களுக்கு வாய்க்கிறது. மரபு அடையாளத்தை ஏற்ற நவீன ஆயுர்வேதிகளும் உண்டு, வணிக அடையாளங்களைச் சூடிய மருத்துவர்களும் உண்டு. நவீன ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் மரபு மருத்துவர்களை அவர்களின் மிகை அறைகூவல்களின் காரணமாக போலிகளாக கருதுகிறார்கள். அவர்களை ஒடுக்கி கட்டுக்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என எண்ணுகிறார்கள். தொழில் போட்டியாளர்களாகவும் எண்ணுகிறார்கள். கேலி செய்யப்பட்டாலும் கூட அவர்களின் வருமானமும் செல்வாக்கும் ஒரு வித மிரட்சியுடனேயே அணுகப்படுகிறது. இச்சிக்கல்களைத் தவிர்க்க, மரபு மருத்துவர்களின் அடுத்த தலைமுறையினர் பட்டப்படிப்பை தேர்கின்றனர். மரபு போலி மருத்துவர்களின் வாரிசுகளும் இதையே தேர்கின்றனர்.

ஆய்வாளர் ஜீன் லாங்ஃபோர்ட் பண்டைய ஆயுர்வேத நூல்களில் அசல் போலி என வைத்தியர்களை வகைபடுத்தவில்லை, மாறாக தரப்படுத்தல் சார்ந்து ஒரு வரிசை முற முன்வைக்கப்படுகின்றது என்கிறார். ‘உயிரை வளர்ப்பவன்’ (பிரானபிசார), ‘நோயை வளர்ப்பவன் ( ரோகாபிசார) என இருவகை வைத்தியர்களின் இயல்புகளைப் பற்றியும் அவர்களைச் சந்தித்தால் ஏற்படும் விளைவுகளைப் பற்றியும் சரக சம்ஹிதை பதிவு செய்கிறது. ஞானமற்ற மருத்துவன் அழிவையும் இறப்பையும் ஏற்படுத்துவான். அவனுடைய ஆலோசனையைக் கேட்டு நடப்பதற்கு பற்றி எரிவதே மேல்  என்கிறார் சரகர். ஞானமற்றவன் என்றாலும்கூட அவனை மருத்துவன் என்றே வகைப்படுத்துகிறார், நிராகரிக்கவில்லை என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

சரகர் காலத்தில் தரமற்ற ஆயுர்வேதமே போலி ஆயுர்வேதமாக கருதப்பட்டது. நவீன காலகட்டத்தில் நகல் செய்வதையே போலியெனக் கருதும் போக்கு நிலவுகிறது. நவீன மருத்துவர்களுக்கு  பட்டதாரி ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் நவீன நோயறியும் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் தங்களை நகலெடுக்கிறார்கள் எனும் மனக்குறை உண்டு. ஆகவே அவர்கள் இந்திய மருத்துவ முறை மருத்துவர்களை போலிகள் என நிராகரிக்கிறார்கள். பட்டம் பெற்ற ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் மரபு மருத்துவர்களை போலிகள் என நிராகரிக்கிறார்கள். நவீன ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் மேற்கத்திய மருத்துவத்தை நகலெடுக்கிறார்கள், தங்கள் மருத்துவ முறை மீது போதுமான நம்பிக்கை இல்லை என குற்றம் சாட்டி மரபு மருத்துவர்கள் நிராகரிக்கிறார்கள்.

இங்கு உண்மையில், நகலெடுப்பது அல்ல பிரச்சனை. ஆனால் எதை என்பதிலேயே சிக்கல். நல்ல வைத்தியர் என்பவர் வேறொரு நல்ல வைத்தியரின் இயல்புகளைப் பிரதி எடுப்பவர் என்பதே ஆயுர்வேதத்தின் எதிர்பார்ப்பு. ஆனால், இன்றைய நவீன காலகட்டத்து மருத்துவர்கள் தங்களை அதிகாரபூர்வமான, உண்மையான ஆயுர்வேத மருத்துவர்களாக அறிவித்துக்கொள்ள மரபின் மீது தங்களுக்கு ஆளுகை இருப்பதாக வெளிக்காட்டிக் கொள்ள வேண்டும், அல்லது மருத்துவ அமைப்பின் பிரதிநிதி என்பதை ஆழ நிறுவ வேண்டும்.

ஆயுர்வேத மருந்துகளைப் பயன்படுத்துவது மட்டுமின்றி ஊசிகள், கிருமிக்கொல்லிகள் போன்ற நவீன மருத்துவ சிகிச்சை முறைகளின் பயன்பாட்டையும் இன்றைய ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் கற்கிறார்கள். இது பலவாறான விவாதங்களை எழுப்புகிறது. முறையான பஞ்சகர்ம சிகிச்சைகள் இன்று வெகுவாக குறைந்து விட்டன. ஆயுர்வேதம் காலப்போக்கில் தனது முரட்டு வைத்திய முறைகளை கைவிட்டு சாத்விகமான அகிம்சை மருத்துவ முறையாக தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. முக்கியமாக, எழுபதுகளில் கிருமிக்கொல்லிகளின் பக்க விளைவுகள் பெரும் விவாதமாக எழுந்த சூழலில் ஆயுர்வேதம் உடலை வதைக்காத மருத்துவமுறையாக நவீன மருத்துவத்திற்கு எதிர்நிலை எடுத்தது. மரபான ஆயுர்வேத வைத்திய முறை நோய்த் தடுப்பிற்கும் சிகிச்சைக்கும் சம அளவில் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. நவீன மருத்துவத்திற்கு எதிர்வினையாக கட்டமைக்கபட்ட நவீன ஆயுர்வேதம் சிகிச்சையுடன் பொதுவாக நிறுத்தி கொள்கிறது. மரபார்ந்த வைத்தியர்கள் பத்தியம் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதில் கறாராக இருப்பார்கள். அது நோய்த் தடுப்புடன் தொடர்புடையது. ஆனால் நவீன மருத்துவர்கள் நோய்க்கு உரிய மருந்துகளை மட்டுமே அளிக்கிறார்கள், பத்தியத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிப்பதில்லை என்பதே நிதர்சனம். நோயாளிகளை தக்கவைத்துகொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் அவர்களுக்கு இருக்கிறது.

மேலும், மருந்துகளை அதன் மரபார்ந்த வடிவிலிருந்து பெயர்த்து வேறு வடிவங்களில் அளிப்பதில் அவர்களுக்கு எவ்வித தயக்கங்களும் இல்லை.  உதாரணமாக, ஆயுர்வேத மருந்துகளில் கஷாயங்களுக்கு மிக முக்கிய பங்குண்டு, ஆனால் அதன் கடுமையான ருசியின் விளைவாக அதை உட்கொள்ளும் நோயாளி வேண்டா வெறுப்பாகவே அணுகுகிறார். நவீன ஆயுர்வேத மருந்தகங்கள் இச்சிக்கலை எதிர்கொள்ள கஷாயங்களை மாத்திரைகளாக அளிக்கத் துவங்கி இருக்கிறார்கள். அதன் செயல்திறன் குறித்து எப்போதும் மரபு வைத்தியர்கள் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள் என்றாலும் இதற்கு ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் மற்றும் நோயாளிகளிடம் வரவேற்பு பெருகி வருகிறது என்பதே நிதர்சனம்.

நவீன ஆயுர்வேத மருந்து நிறுவனங்கள் பயன்படுத்தும் மூலிகைகளின் பரப்பு வெகுவாக குறைந்து விட்டது. அதிகபட்சம் ஐம்பது முதல் எழுபது மூலிகைகளின் வெவ்வேறு கூட்டிலேயே நிறுவனங்கள் மருந்துகளை தயாரிக்கின்றன. செவ்வியல் ஆயுர்வேதம் மீது பிடிப்புள்ள மருத்துவருக்கு உள்ள தேர்வுகள் இவர்களுக்கு இல்லை. கல்லீரல் நோய்களுக்கு சந்தையில் மிக வெற்றிகரமான மருந்தாக தன்னை நிறுவிக்கொண்ட Liv-52ன் உள்ளடக்கம் எதுவோ அதை வெட்டியும் ஒட்டியுமே பெரும்பாலான மருந்து நிறுவனங்களின் மருந்துகள் அமைகின்றன. கால்வலி, தோல் நோய், செரிமானக் கோளாறு, மலச்சிக்கல், மாத விடாய்க் கோளாறுகள், மலட்டுத்தன்மை என சுமார் முப்பது அறிகுறிகள் அல்லது நோய்களுக்கு உகந்த மருந்துகளே செல்வாக்கடைந்து உள்ளன.

மருந்து நிறுவன விற்பனைப் பிரதிநிதிகளை சார்ந்து இயங்கும் தற்கால ஆயுர்வேத மருத்துவர்களை எனது ஆசிரியர் ‘பட்டியல் மருத்துவர்’ (Catalogue doctors) என கிண்டல் செய்வார். பட்டியலுக்கு வெளியே அவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது என்பதே நிதர்சனம். ஆயுர்வேதத்தில் இருந்து நவீன மருத்துவத்தை வெட்டியெடுக்கும் செயல் என இதைச் சிலர் விமரிசித்தாலும்கூட இதுவே தவிர்க்க முடியாத நிதர்சனம்.

வணிக ஆயுர்வேதம் நோயாளிகளை கணக்கில் கொள்வதே இல்லை. அவர்களைத் தவிர்த்து ஆரோக்கியவான்களுக்கு அவர்களின் ஆரோக்கியத்தை பேணவும் பராமரிக்கவும் ஒரு வாய்ப்பு என்ற அளவில் தன்னை நிறுத்திக் கொள்கிறது. இத்தகைய வணிக அமைப்புகளில் கல்வி கற்ற ஆயுர்வேத மருத்துவர்களுக்கு எவ்வித முக்கியத்துவமும் அளிக்கப்படுவதில்லை. ஆயுர்வேத உதவியாளர்களை (தெரபிஸ்ட்கள்) கொண்டு அதிக செலவின்றி அவர்களுடைய நிறுவனத்தை நடத்திவிட முடியும் எனும் சூழலில் ஆயுர்வேத மருத்துவர்களை பணிக்கு அமர்த்துவது ஒரு அவசியமற்ற, கட்டாயச் செலவு மட்டுமே. சுற்றுலாத் தலங்களை மையமாகக் கொண்டு இவை இயங்குகின்றன. குறிப்பாக, வெளிநாட்டுப் பயணிகள் மற்றும் உயர்த்தட்டு மக்களை இலக்காக கொண்டு இயங்குகிறது. ஆயுர்வேதத்தின் சர்வதேச அடையாளமாக இவர்களே திகழ்கிறார்கள். இத்தகைய மையங்களில் பணியாற்றும் ஆயுர்வேத உதவியாளர்கள் கொஞ்ச காலம் உள்ளூரிலும் வெளிநாடுகளிலும் பணியாற்றிவிட்டு நல்ல சுற்றுலா தலங்களில் அவர்களே சொந்தமாக ஆயுர்வேத நிறுவனங்களை அமைத்துகொள்வதும் நடந்துகொண்டு  தானிருக்கிறது.

ஆயுர்வேத மருத்துவ முறையை தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வருபவர்கள், மருந்து நிறுவன விற்பனை பிரதிநிதிகள், பாட்டி வைத்தியம் போன்ற அனுபவக் குறிப்புகள், சாமானியர்களுக்கான ஆயுர்வேத நூல்கள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் போன்றவை மக்களிடம் கொஞ்சம் பிழையாகவும் கொஞ்சம் சரியாகவும் ஆயுர்வேதத்தைப் பற்றிய ஒரு வரைபடத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது. புண்ணைப் பழுக்க வைக்க துணி துவைக்கும் சோப்பைக் குழைத்து பூசுவது, வாசலினுடன் மஞ்சள் பொடி சேர்த்து புண்ணுக்கு கட்டுவது, நகச்சுத்திக்கு வடிகொலோன் இடுவது என உடனடியாக பலனளிக்கும் அனுபவ முறைகள் நவீன கால கண்டடைதல்கள். காய்ச்சலின்போது மிளகு ஜீரக சாதம் உண்பது, தொண்டைச்சளிக்கு மஞ்சள் தூளும் மிளகும் சேர்த்த பாலைக் கொடுப்பது போன்ற வழக்கங்களுக்கு ஆயுர்வேத தர்க்கத்தில் இடமுண்டு. கேரள பண்பாட்டில் ஆயுர்வேதம் வெகுவாக காலூன்றியுள்ளதால் தசமுலாரிஷ்டம், நீலி பிருங்காதி போன்ற மருந்துகள் அவர்களுக்கு நன்கு பரிச்சயம். சில நேரங்களில் இந்திய மருத்துவத்தை மருத்துவர்களைக் காட்டிலும், அமைப்புகளைக் காட்டிலும், சாமானிய மக்களின் வழக்கங்களே காத்து வந்திருக்கிறது என்று தோன்றுவதுண்டு. மருத்துவர்களோ அமைப்புகளோ இன்றியும்கூட எப்படியோ இது எஞ்சிப் பிழைக்கும் எனும் நம்பிக்கை எனக்கு வலுவாக உண்டு.

அண்மைய ஆண்டுகளில் வெகுஜன ஊடகங்களில் ஆயுர்வேதம் குறித்து அதிகம் எழுதப்படுவதை கவனிக்க முடிகிறது. பொது மக்களுக்கான அறிமுக நூல்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அதிக எண்ணிக்கையில் வெளிவந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. ஆனால் ஒப்பீட்டளவில் மருத்துவர்கள் மற்றும் அறிஞர்களின் ஆய்வு நூல்கள் மற்றும் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் மிகக் குறைவாகவே வருகின்றன. இது ஒரு மிக முக்கியமான சமூகப் போக்கை உணர்த்துகிறது. பொதுமக்களுக்காக எழுதப்படும் பெரும்பாலான புத்தகங்களிலும் இணையதளங்களிலும் உடல் எடை குறைப்பு, யோகா, தியானம், இயற்கை உணவின் மகத்துவம், மாதவிடாய் வலிக்கான தீர்வு போன்றவைகளே மீண்டும் மீண்டும் காணக்கிடைக்கின்றன. ஆயுர்வேத நூல்களில் மருத்துவமாகவும் உணவு முறையாகவும் அசைவ மாமிச வகைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன என்பதை வசதியாக பேச வெகுஜன ஊடகங்கள் மறுத்துவிடுகின்றன. பெரும்பாலான இணைய தளங்கள் ‘பஞ்சகர்மா’ எனும் பெயரில் எண்ணெய் தேய்ப்பு முறைகளையும், வியர்வை வரவழைக்கும் சிகிச்சைகளையும் பற்றியே எழுதுகின்றன. உண்மையான பஞ்சகர்ம சிகிச்சைகளான வாந்தி, பேதி, வஸ்தி சிகிச்சை, உதிர சிகிச்சை, நசியம் போன்றவை நுகர்வோரை அச்சுறுத்தக்கூடும் எனும் காரணத்தினால் அவற்றுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதில்லை.

தற்கால இந்திய மருத்துவ அடுக்குகள் பற்றிய ஒரு எளிய வரைபடம் நமக்கு கிடைக்கிறது. இந்திய மருத்துவத்தின் பல்வேறு அடுக்குகள் இன்று நேற்று உருவானவையல்ல. செவ்வியல் ஆயுர்வேத மருத்துவமும் நாட்டு மருத்துவமும் தனித்த மரபாகவும், அதே சமயம் ஒன்றையொன்று சார்ந்தும் பிணைந்திருந்தன. காலனியவாதிகள்கூட இந்த இருவேறு அடுக்குகளைப் பிரித்தறியத் தவறினர் என டி.ஜெ.எஸ். பேட்டர்சன் பதிவு செய்கிறார். அறுவை சிகிச்சையில் நாவிதர்கள் விற்பன்னர்களாகக் கருதப்பட்டனர். இன்றளவும் அவர்களை மருத்துவர்கள் என்றழைக்கும் வழக்கம் உண்டு. ஐரோப்பாவிலும் நாவிதர்கள் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களாக நவீன காலம் வரையில் கருதப்பட்டனர் எனும் சித்திரம் உண்மையில் ஆச்சரியத்தை அளிக்கிறது. கூர்முனைக் கருவிகளின் பயன்பாடு மிக முக்கியமான காரணமாக இருந்திருக்கலாம். மகப்பேறு மற்றும் குழந்தை மருத்துவத்தில் நிபுணத்துவம் கொண்ட மருத்துவச்சிகள் ஒரு சரடு. நாவிதர், வண்ணார் வகுப்புக்களைச் சார்ந்த பெண்கள் தாய்-சேய் நல மருத்துவத்தில் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றிருந்தனர். குழந்தைகளுக்கு வரும் இசுகு (வெட்டு), நீர்க்கணை (இழுப்பு), செருகல் போன்ற சிக்கல்களை தீர்ப்பவர்களாகத் திகழ்ந்தனர்.

டாக்டர். ப்ரிஜ்ஜிட் செபாஸ்டியா சாணர்கள் பனை மரங்களில் ஏறும்போது விழுந்து அடிபடுவதைச் சீர் செய்ய உருவாக்கி வளர்த்தெடுத்த சிகிச்சை முறைதான் தென் தமிழகத்துக்கே உரித்தான வர்ம சிகிச்சை எனப் பதிவு செய்கிறார். சரக சம்ஹிதையிலும் சுசுருத சம்ஹிதையிலும் வர்ம புள்ளிகள் பற்றிய விவரணைகள் உள்ளன. அடிபட்டால் நேரும் விளைவுகள்  குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. நுட வைத்தியம் பாரம்பரியமாக சில குடும்பங்களால் இன்று வரை முன்னெடுக்கப்படுகிறது.

தமிழக பேருந்து நிலையங்கள் முழுக்க மூலம், பவுத்திரம் மஞ்சள் சுவரொட்டிகள் வழியாக நாம் அறிந்த மருத்துவர் பிஸ்வாஸ் ஒரு விராட புருஷன் அல்ல. எல்லா ஊர்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பிஸ்வாஸ்கள் வங்காளத்தைப் பூர்வீகமாக கொண்டவர்கள். எனினும் அறுவை மருத்துவம் தென்னிந்திய நாவிதர்களிடம் சென்றது. அங்கிருந்து அவர்கள் வங்காளத்திற்கு இடம் பெயர்ந்தார்கள் என்றோர் பார்வையை டாக்மர் உஜாஸ்டிக் வைக்கிறார். மூலம் மற்றும் பவுத்திர நோய்களுக்கு இவர்கள் கையாளும் முறை சுசுருத சம்ஹிதையை அடிப்படையாக கொண்டது. க்ஷார சூத்திரம் எனும் அம்முறையில் கனமான நூலில் மருந்தை தடவி பாதிக்கப்பட்ட இடத்தைச் சுற்றிக் கட்டி புண்ணை ஆற்றுவார்கள்.

ஜோசப் ஆல்டர் அறுபது – எழுபதுகளில் இந்தியாவெங்கும் பரவலாக இருந்த ஆண்மை பெருக்கி ‘ரகசிய சிகிச்சை’ மையங்களை பற்றி ஒரு சித்திரத்தை அளிக்கிறார். காந்தியின் அகிம்சை கொள்கையை ஒரு முக்கியமான காரணியாக வைக்கிறார். எனினும் அது விவாதத்திற்குரியது. இன்றும் இந்திய மருத்துவத்தின்  மிக முக்கியமான சரடுகளில் ஒன்று இந்திய மருத்துவ பாலியல் சிகிச்சை மையங்கள். தாளாத குற்ற உணர்வில் தள்ளி, தாட் (dhat syndrome) சின்ட்ரோம் போன்ற இந்தியாவுக்கு மட்டுமே உரித்தான நோய்களை உருவாக்கிய பெருமை இந்த மருத்துவர்களுக்கு உண்டு.

கேரளத்து அஷ்ட வைத்திய குடும்பம் உண்மையில் ஆயுர்வேதத்தின் எட்டு பிரிவுகளுக்கான சிறப்பு மருத்துவர்கள் என கூறப்படுவதுண்டு. விஷ வைத்தியர்கள் இன்றளவும் கேரளத்தில் புகழோடு திகழ்கிறார்கள். சோட்டானிக்கரை, குணசீலம் போன்ற ஆன்மீக தலங்கள் பேயோட்டுதல் போன்ற மனச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ள உருவான மையங்கள்.

பழங்குடி மருத்துவம் மற்றுமொரு சரடு. கேரள காணிகள் பயன்படுத்தும் ஆரோக்கிய பச்சையின் (Trichopus zeylanicus) மருத்துவப் பயன் எண்பதுகளில் ஆய்வாளர்களால் ஆவணப்படுத்தப்பட்டது.  மருத்துவ தாவரங்களை அடையாளம் காண்பதில் கால்நடை மேய்ப்பர்களுக்கும் வனவாசிகளுக்கும் நல்ல தேர்ச்சி உண்டு என்பதை சரகர் பதிவு செய்கிறார் (சரக சம்ஹிதை, சூத்திர ஸ்தானம், அ 1, 120, 121). மருத்துவன் அடையாளம் காண்பதோடு நின்றுவிடக் கூடாது அதன் மருத்துவ பயன்களை அறிந்திருக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறார். பழங்குடிகளிடம் இருந்து அறிவுப் பரிமாற்றம் செவ்வியல் ஆயுர்வேதத்தில் நிகழ்ந்திருக்கக்கூடும் என்பதற்கான மிக முக்கியமான சான்று இது.

இந்திய மருத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள அதன் வெவ்வேறு அடுக்குகளையும் அவற்றுள் இருந்த சமன்பாடுகளையும் சேர்த்தே புரிந்துகொள்ள வேண்டும் . திப்பு சுல்தானின் படை கொவாஸ்ஜி எனும் மாட்டுவண்டிக்காரனின் மூக்கை  போரின்போது வெட்டியது. மகாராஷ்டிரத்து குயவர் ஒருவரால் அது சீர் செய்யப்பட்டது. இதைப் பதிவு செய்த ஆங்கிலேயர்கள், தாமஸ் குருசோ மற்றும் ஜேம்ஸ் ஃபின்ட்லே, இங்கிலாந்தின் ஜெண்டில்மேன் மேகசினுக்கு 1794 ஆம் ஆண்டு இத்தகவலை கொண்டு சென்றார்கள். செவ்வியல் ஆயுர்வேத நூலான சுசுருத சம்ஹிதையில் கூறப்பட்டுள்ள மூக்குச் சீரமைப்பு அறுவை சிகிச்சைக்கு மிக நெருக்கமான வழிமுறையை கொண்டிருந்தது குயவரின் முறை. அக்கி போன்ற தோல் நோய்களுக்கும் விஷக்கடிகளுக்கும் மரபாக குயவர்களைக் காண செல்வது நம் வழக்கம். வழக்கொழிந்து போன இம்முறை எப்படி குயவர்களின் ஒரு சாராரிடம் மட்டும் நிலைத்திருந்தது?

அயோத்திதாச பண்டிதர் மருத்துவத்தை கைகொண்டிருந்த பூர்வ பவுத்தர்களைத் தாழ்த்தி பிராமணர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்த முயன்றனர் என்றொரு சித்திரத்தை அளிக்கிறார். வைத்தியர்களின் வீட்டில் உணவு உண்ணக்கூடாது என மனு சாத்திரம் சொல்வதாக மேற்கோள் காட்டுகிறார். பெரும்பாலான வைத்திய நூல்கள் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களால்தான் மீண்டும் பதிப்பிக்கப்பட்டது என்கிறார்.

ஜார்ஜ் டுமிசில்  பண்டைய இந்திய – ஐரோப்பிய சமூகத்தை மூன்று அடுக்குகளாக வகுக்கிறார். ப்ரோகிதர், போர்வீரர்கள் மற்றும் சாமானியர்கள். சாமானியர்கள் வேளாண்குடி மற்றும் வேறு வேறு தொழில்கள் புரியும் உழைக்கும் மக்களால் ஆனது. கென்னெத் ஜிஸ்க் அதர்வ வேதத்தின் இயல்பை ஆராயும்போது வேளாண்குடிகள் நிறைந்த மூன்றாம் அடுக்கிலிருந்தே அது உருவாகியிருக்க வேண்டும் என்கிறார். இந்த மூன்றாம் அடுக்கில் மருத்துவர்களே பூசாரிகளாகவும் இருந்தார்கள். முதன்மை அடுக்கைச் சேர்ந்த, சடங்குகளை நிர்வகிக்கும் பூசாரிகள், தூய்மைவாதத்தால் தனித்து செயல்பட்டார்கள். மருத்துவ பூசாரிகள் சுதந்திரமாக செயலாற்றினார்கள். எனினும் சடங்கு பூசாரிகள் உயர்வாக கருதப்பட்டார்கள் என்கிறார்.

வேதத்தின் மாந்த்ரீக மருத்துவ கோட்பாடுகளை பின்னுக்குத் தள்ளி செவ்வியல் மருத்துவம் மேலெழுந்து வந்தது. எனினும், சரகம் மற்றும் சுசுருத சம்ஹிதைகளில் சிறிய அளவில் மாந்த்ரீக மருத்துவத்தின் எச்சங்கள் உண்டு. நன்மையையும் தீங்கும் விளைவிக்கக்கூடிய கடவுள்கள் மனிதர்களை பாதிக்கின்றனர் எனும் வேத சிந்தனையிலிருந்து புறச்சூழலுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான சமநிலை பேணுதல் எனும் பார்வையை ஆயுர்வேதம் வந்தடைவது மிகப்பெரிய தாவல். ஆனால் இது எப்படி நிகழ்ந்தது?

முதல் அடுக்கின் சடங்குப் பூசாரிக்கும் மூன்றாம் அடுக்கின் மருத்துவப் பூசாரிக்கும் இடையிலான சர்ச்சையின் காரணமாக,  சமூகத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மருத்துவப் பூசாரிகள் ஒரு சிறிய விளிம்புக் குழுவாக மாறி பயணித்தனர் என்கிறார் ஜிஸ்க். இது தொடர்பாக, பி.சி. குடும்பையா அதர்வ வேதக் குறிப்புகளில் இருந்து சில சான்றுகளை அளிக்கிறார். நூற்றுக்கணக்கான மருத்துவர்களும் ஆயிரக்கணக்கான மூலிகைகளும் இருக்கின்றன, ஆனால் அவை என்ன நிகழ்த்துமோ அதை மந்திரித்த காப்பு கட்டுவதன் மூலம் நிகழ்த்த முடியும் (A.V. 2. 9.3). மறுபடியும் A.V. 2.9.5 ல் எவர் மந்திரித்த காப்பு கட்டுகிறானோ அவனே சிறந்த மருத்துவன் எனும் குறிப்பு காணக் கிடைக்கிறது. ஆக வேத காலம் தொட்டே மாந்த்ரீக மருத்துவமும், பகுத்தறிவு மருத்துவத்தின் முன்னோடி வடிவமும் இரு தனித்த சரடுகளாக திகழ்ந்தன என்பது புலப்படுகிறது. மனு சாத்திரத்தில் வேதமும் மந்திரங்களும் அறிந்த வைதிக மருத்துவனுக்கும் பிஷக், அம்பஷ்தா (நாவிதர்களை அம்பட்டன் என்றழைக்கும் வழக்கம் உண்டு என்பது நினைவுக்கு வருகிறது) சிகித்சக போன்ற பெயர்களில் அறியப்படும் வேற்று பிரிவு மருத்துவனுக்கும் இடையிலான சர்ச்சைகள் பதிவாகியுள்ளன. இவ்வாறு வெளியேறிய பயணிக்கும் துறவிகளில் பல பவுத்த பிக்குகளும் அடங்குவர். அவர்களே புதிய அறிதல்களை உருவாக்கினர். பல்வேறு மருத்துவ தகவல்களை தொகுத்தனர். சட்டகங்களை வடிவமைத்தனர் என்கிறார் ஜிஸ்க் .

துவக்க கால பவுத்த  நூல்களில் மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான புரிதல் பற்றிய கருத்துக்கள் ஆயுர்வேதத்தின் கோட்பாடுகளோடு வெகுவாக நெருங்கி இருக்கின்றன. சுய மறுப்புக்கும் அதீத ஈடுபாடு எனும் இரு எல்லைக்கும் நடுவே மத்திம மார்க்கத்தை கடைபிடிக்க வலியுறுத்துகிறது. அகத்திற்கும் புறத்திற்கும் இடையிலான சமநிலையைப் பேணுதல். பவுத்தத்துடன் மருத்துவம் இணைந்தே பல்வேறு பகுதிகளுக்கு சென்றது. பின்னர் முறைப்படுத்தபட்டு, பிராமணர்களால் தொகுக்கப்பட்டது, மருத்துவம் முதல் அடுக்கைச் சேர்ந்தவர்களால் கைகொள்ளப்பட்டது எனும் சித்திரத்தை கென்னெத் ஜிஸ்க் பல்வேறு தரவுகளோடு நிறுவுகிறார்.

முக்கியமான ஆயுர்வேத நூல்களை இயற்றியவர்கள் என்றொரு வரிசை உருவாக்கினால் அவர்கள் பெரும்பாலும் பிராமண – க்ஷத்ரிய வர்ணங்களை சேர்ந்தவர்களாகவே திகழ்ந்தனர். சரகர் கனிஷ்கரின் அவையில் இருந்திருக்கலாம் என்றொரு வரலாற்று ஆவணம் கூறுகிறது. சுசுரதர் காசி அரசன் திவோதாச தன்வந்தரியின் வழி வந்தவர் என கூறுகிறார். பிராமணரா பவுத்தரா என வாக்பட்டரின் அடையாளம் சார்ந்து பல்வேறு குழப்பங்களிருக்கின்றன. சக்ரபாணி தத்தர், ஷாரங்கதரர், பாவ மிஸ்ரர் துவங்கி முகலாய அவையில் இருந்த தோடரமல்லர் வரை பலரும் பிராமணரே. அரச மருத்துவர்களாக அல்லது அரசர்களுக்கு நெருக்கமானவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். சரகர் சுசுருதர் போன்றவர்கள் பெயர்கள் காரணப் பெயர்களை போல் உள்ளதால் அவர்கள் துறவிகளாக இருக்கவும் கூடும். நாகர்ஜுனர் ஆயுர்வேதத்திற்கு பங்களிப்பாற்றிய மிக முக்கியமான பவுத்தர். கல்யானகாரக எனும் நூல் சமணரால் எழுதப்பட்ட ஆயுர்வேத  நூல்.

வேதகாலத்தில் புலப்படும் சடங்கு மருத்துவம்- பகுத்தறிவு மருத்துவம் இருமை பிற்காலங்களில் செவ்வியல் மருத்துவம்- மக்கள் மருத்துவம் எனும் இரு பெரும் போக்குகளாக பிரிகிறது. மக்கள் மருத்துவத்தில் இருந்தே செவ்வியல் மருத்துவம் உருவாக முடியும். மக்கள் மருத்துவம் பல்வேறு தரப்பினரை உள்ளடக்கியது. நிலப்பரப்பு எங்கும் அலைந்து திரிந்து மருத்துவ தகவல்களைப் பரப்பி ஆவணப்படுத்தும் அலையும் துறவிகளால் ஆன அடுக்கு அதில் முக்கியமானது. பிற்காலங்களிலும் இந்த அடுக்கு தொடர்ந்து பரிசோதனை முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இவ்வடுக்கில் இருந்தே ஹத யோகமும், தாந்த்ரீகமும், இரசவாதமும் உருவானது. பின்னர் இவை மருத்துவத்துடன் முயங்கி மைய நீரோட்டத்தில் இணைந்தன. சித்தர்கள் மக்கள் மருத்துவச் சரடைச் சார்ந்தவர்கள் என உறுதியாகச் சொல்லலாம். இரசவாதமும் ஹத யோகமும் மிகப்பெரிய செல்வாக்கு செலுத்தின. சாதி அடுக்குகளை அவர்கள் பொருட்படுத்தவில்லை. அதை மீறிச் செல்பவர்களாகவே திகழ்ந்தார்கள்.

ஒட்டுமொத்தமாகக் காண்கையில் தொடர்ந்து புதியவற்றை கற்று பரிசோதிக்கும் அறிவு முனை ஒரு சரடாகவும் நிலை பெற்றவை அனைத்தையும் தொகுத்து ஆவணப்படுத்தி முறைப்படுத்தும் அறிவுக் களன் ஒரு சரடாகவும் விளங்கி, பிரமிக்கத்தக்க வகையில் இந்திய மருத்துவ வலைப்பின்னலை உருவாக்கி உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்த உண்மை புலப்படுகிறது.  ஆனால் இன்றைய உலகளாவிய சூழலில், மேற்கத்திய மருத்துவ முறை மட்டுமே இவ்விதத்தில் செயல்படுவதைக் காண்கிறோம். அரசு ஆதரவு, மக்கள் வரவேற்பு இரண்டும் குன்றிய நிலை மட்டுமல்ல, மருத்துவர்களே தன்னம்பிக்கை இழந்துவிட்ட நிலையில் பரிசோதனைகளில் ஈடுபடுவதோ, புதியனவற்றைக் கற்பதோ, தம்மைச் சுற்றியுள்ளவற்றை தொகுத்து ஆவணப்படுத்துவதோ மேற்கத்தைய  மருத்துவ முறைகளுக்கு வெளியே சாத்தியமா என்று தெரியவில்லை. அறிவு முனை மழுங்கி, அறிவுக் களம் வரண்ட இச்சூழலில் சித்த, ஆயுர்வேத முறைகள் மீண்டும் இந்தியாவில் தலையெடுக்குமா என்பதே இன்று கவலைக்குரிய கேள்வியாக இருப்பது நிதர்சனம்.

இக்கட்டுரையின் துவக்கத்தில் கூறப்பட்டுள்ள வைத்தியர் ப்ருஹஸ்பதி திரிகுணா 1920 ஆம் ஆண்டு பிறந்து 2013 ஆம் ஆண்டு மறைந்தவர். காலனிய காலகட்டத்திற்கும் விடுதலைக்கும், உலகமயமாக்கல் காலத்திலும் வாழ்ந்தவர். பத்ம விருதுகளை பெற்றவர், மகரிஷி மகேஷ் யோகியின் ஆயுர்வேத பிரிவை சர்வதேச மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர். இக்கதையின்தர்க்க சாத்தியத்தையும், உண்மைத்தன்மையையும் விட்டுத்தள்ளிவிட்டு நோக்கினால் இந்த தொன்மத்தின் வடிவம் தென்படும். இத்தகைய தொன்மங்கள் ஏன் அக்காலகட்டத்து இந்திய மனதிற்கு தேவையாக இருந்தது? ஓர் மரபான எளிய இந்திய மருத்துவன் பகுத்தறிவு மற்றும் அறிவியல் வளர்ச்சியால் உச்சத்தில் நிற்கும் மேற்கத்தியவனை வென்று செல்வது. காமா பயில்வான் உடல் ரீதியாக எதை நிகழ்த்தி காட்டினாரோ அதை அறிவு ரீதியாக திரிகுணா நிகழ்த்தி காட்டினார். நல்லதொரு டேவிட் கோலியாத் கதை. திரிகுணா ஒரு தனி மனிதர் அல்ல. இந்த கதையை வெவ்வேறு வடிவங்களில், வெவ்வேறு பெயர்களுடனும் சூழல்களுடனும் திரும்ப திரும்ப சொல்லப்படுகிறது. பாய்ச்சலுக்கான ஏக்கம், தன்னை நிறுவிகொள்வதற்கான துடிப்பு. ஆனால் அதற்கான வழிமுறைதான் புலப்படவில்லை.

இந்திய மருத்துவ முறைகள் தம் முதல் நிலை இடத்தை மீண்டும் எட்டுவதானால், அதற்குரிய இந்திய அறிவுச் சூழல் உருவாக வேண்டியது அவசியம். அப்போதுதான், சாத்திர அடிப்படையிலான மரபு ஆயுர்வேதம், பள்ளிக் கல்வி வழி புகட்டப்படும் நவீன ஆயுர்வேதம், பெருவாரி மக்களைச் சென்றடையும் வணிக ஆயுர்வேதம், மக்கள் மத்தியில் பரவலான அறிவு ஏற்பட்ட காரணத்தால் தன்னார்வத் தேர்வாகப் பயன்படும் ‘கை மருத்துவ’ ஆயுர்வேதம் ஆகிய நான்கு பயன்பாட்டு தளங்களிலும் ஆரோக்கியமான ஆயுர்வேத வளர்ச்சியை நாம் காண இயலும். இதற்கு மிக முக்கியமான ஒரு அறிவுச்சட்டக நகர்வு (paradigm shift) ஏற்பட்டாக வேண்டும். அதை எதிர்நோக்கியே இந்திய மருத்துவர்கள் மட்டுமல்ல, இந்தியர்கள் அனைவரும் காத்திருக்கிறோம்- 2015ஆம் ஆண்டுக்கான நோபல் பரிசு மரபார்ந்த சீன மருத்துவ ஆய்வுக்கு வழங்கப்பட்டது என்பதை இங்கு கவனிக்க வேண்டும்.

கொவிட் 19 ம் ஆயுர்வேதமும்

நன்றி கனலி இணைய இதழ். 

(புனர்வசு ஆத்ரேயர் பாஞ்சாலத்தின்  தலைநகரான காம்பில்யத்தில், ஒரு  கோடை காலத்தில், கங்கைக்கரையில் சீடர்களுடன் காட்டில் உலாவிக்  கொண்டிருக்கிறார்) 

ஆத்ரேயர்- (அவருடைய சீடரான அக்னிவேஷரை நோக்கி )-

 ‘ஒ அக்னிவேஷா, நட்சத்திரங்களில், கோள்களில், சூரிய சந்திரன்களில், காற்றில், அனலில் திசைகளில் இயல்பு பிறழ்வதை உணர்கிறேன், இது பருவங்களிலும் பிறழ்வை முன்னறிவிப்பதாகும். 

ஆகவே இப்போதே மூலிகைகளை சேகரியுங்கள். இல்லையேல் அதன் இயல்புகள் பிறழ்ந்து விடும். ‘மூலிகைகளை சரியாக சேகரித்து, சரியாக பாதுகாத்து சரியாக வழங்க முடியும் என்றால் ஜனபதோதுவம்சத்தை  கட்டுப்படுத்துவது ஒன்றும் அத்தனை கடினமல்ல.

அக்னிவேஷர்- பகவான், ஒவ்வொரு மனிதரின் முக்குற்ற நிலை, பிறப்பியல்பு, உணவு பழக்கம், போன்றவை தனித்துவமானவை, அப்படியிருக்க எப்படி எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி நோய் ஒரே காலகட்டத்தில் நேர்கிறது? 

ஆத்ரேயர்- இவையாவும் தனித்துவமானவை தான் ஆனால் அனைவருக்கும் பொதுவானவை என சில உண்டு. காற்று, நீர், தேசம் மற்றும் காலம்  இவற்றில் மாறுப[டுகள் நேரும்போது தனித்துவங்களுக்கு அப்பால் அனைவரையும் அது பாதிக்கிறது.   

- சரக சம்ஹிதை விமான ஸ்தானம் மூன்றாம் அத்தியாயம்- ஜனப்தோ துவம்சம் 

இந்தக் கட்டுரையையும் காந்தியிடமிருந்தே தொடங்கலாம். பீகார் நிலநடுக்கம் நிகழ்ந்து அதற்காக நிதி திரட்டியபோது, காந்தி ஹரிஜன்களை நாம் நடத்திய விதத்திற்கு தண்டனையகாத்தான் கடவுள் நிலநடுக்கத்தை அனுப்பினார் என கூறியதற்கு தாகூர் ‘இந்த கருத்து பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாதது’ என கடுமையான எதிர்ப்பை பதிவு செய்தார். அதற்கு பதிலளித்த காந்தி, இது ஒன்றும் புதிய சிந்தனை அல்ல, உள்ளுணர்வால் உணர்ந்ததையே சொல்கிறேன் என்றதுடன் அந்த விவாதம் முடிவுக்கு வந்தது. காந்தியின் கருத்து பாமரத்தனமானது என இன்றளவும் கூட இந்த நிகழ்வை மேற்கோள் காட்டி சொல்லப்படுவதுண்டு. அறிவியல் நிரூபணம் இல்லாமல் இருக்கலாம் ஆனால் அவர் கூறியது போல இது காந்தியின் சிந்தனை அல்ல, ஒருவகையில் இந்திய அல்லது கிழக்கத்திய சிந்தனை முறை என சொல்லலாம். 

கிழக்கத்திய சிந்தனை முறையில் மனிதன் எதிர் இயற்கை எனும் இருமையை காண முடியாது. இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக, அதனுடனான பிணைப்பும், தொடர்பும் கொண்ட உறுப்பு மட்டுமே மனிதன். இந்திய மருத்துவ முறைகளில், ரசவாதத்தில், தாந்த்ரீகத்தில் என இவை அனைத்திலும் அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டம்- பிண்டத்தில் உள்ளது அண்டம் எனும் கோட்பாடு கையாளப்படுகிறது. மேற்கிலும் கூட மறை ஞான மரபுகளில், ரசவாதிகளிடம், முந்தைய அணிமிஸ்ட்கள் பாகங்களிடம் இந்த நம்பிக்கை உண்டு. சங்க இலக்கியம் அகத்திணை புறத்திணை பற்றி பேசுகிறது. மனித உடல் நெகிழ்ச்சியற்ற இறுகிய எல்லை உடையது அல்ல. மானுடவியல் ஆய்வாளார் ழான் லாங்க்போர்ட் இந்திய மருத்துவர்கள் உடலை காணும் விதத்தைப்பற்றி எழுதிய நூலுக்கு ‘Fluent bodies’ என தலைப்பிட்டிருந்தது மிகப் பொருத்தம். ரே பிராட்பரியின் ‘இடிமுழக்கம்’ ஒரு சுவாரசியமான அறிவியல் புனைவு. கால இயந்திரத்தில் பயணித்து டைனோசரை வேட்டையாடச் செல்லும் கதைநாயகன் தவறுதலாக ஒரு பட்டாம்பூச்சியை மிதித்து கொன்றுவிட்டு திரும்பும்போது அவர்களுடைய மொழியும் வரலாறும் மாறியிருப்பதை கவனிப்பான். நவீன காலகட்டங்களில் விவாதிக்கப்படும் கேயாஸ் தியரி, பட்டாம்பூச்சி விளைவு போன்றவை புறத்திற்கும் அகத்திற்குமான உறவை சுட்டிக்காட்டுபவை. ஆயுர்வேதத்திலிருந்து ஒரு உதாரணத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்றால் சரகர் ‘வாதகலாகலீயம்’ என்றொரு அத்தியாயத்தை இயற்றியுள்ளார். (ஸுத்ர  ஸ்தானம் பன்னிரெண்டாம் அத்தியாயம்). முக்குற்றங்களில் ஒன்றான வாதம் உடலில் என்னவெல்லாம் நிகழ்த்தும் என சொல்லிவிட்டு அடுத்த பத்தியில் உலகை தாங்குகிறது, மேகங்களை அசைக்கிறது என எழுதுகிறார்.  

ஆயுர்வேதம் பொதுவாக கொள்ளை நோய்களை எப்படி பார்க்கிறது என்பதை இந்த பின்புலத்திலிருந்தே புரிந்துகொள்ள முடியும்.  தக்கன் அவமதித்ததில் வெகுண்டெழுந்த ஈசனின் வெஞ்சினமே நோய்களில் முதலாவதாக  தோன்றிய ஜுரத்திற்கு காரணம் என ஆயுர்வேதம் சொல்கிறது. நோய் என்பது மனிதனை காட்டும் பெரும் ஆற்றலின் கோபம் எனும் நம்பிக்கை இன்றுவரை நீடிப்பதை காண முடிகிறது. சர்கரின் ஜனபதோ துவம்சம் அத்தியாயத்தில் கொள்ளை நோய் ஏன் உருவாகிறது என விவாதிக்கிறார். அற பிறழ்வே கொள்ளை நோய்களுக்கு காரணம், அற பிறழ்வுக்கு காரணம் தீய முன்வினைகள், தீய முன்வினைகளுக்கு காரணம் விளைவுகளை அறிந்தும் பிரக்ஞை பூர்வமாக அதை மீறுதல் என ஒரு சங்கிலித்தொடரை அடையாளப்படுத்துகிறார். அறம் என்பது இங்கு பவுத்தம் முன்வைக்கும் பிரபஞ்சமளாவிய பேரொழுங்கு. இந்த பெரோழுங்கில் ஏற்படும் பிறழ்வுகள் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும். அறப் பிறழ்வினால் ஏற்படுவதாக சொல்லப்பட்ட பின் அதற்கு தீர்வென சரகர் அறம் பேணுதலை முன்வைக்கிறார். அதற்கு அவர் முன்வைக்கும் முறைகள் என ஜெபித்தல், தவம், நோன்பு போன்றவற்றை குறிப்பிடலாம். 

  

பருவநிலை மாற்றத்தை ஒரு நோய்க்காரணியாக ஆயுர்வேதம் அங்கீகரித்திருக்கிறது என்பதை இந்த அத்தியாயத்தில் காண முடிகிறது.. காற்று, நீர், நிலம் மாசுபடுவதன் அறிகுறிகளை சொல்கிறது. நீர் மாசின் அடையாளங்களை சொல்லும்போது, நீர் பறவைகளின் எண்ணிக்கை குறைதல் மற்றும் நீர்வாழ் உயிரினங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து போவதை சொல்கிறார். இன்றளவும் இதன் பொருத்தப்பாட்டை காண முடிகிறது. நிலம் மாசுபட்டதற்குரிய சில அடையாளங்களை குறிப்பிடுகிறார். உயிரினங்களின் பதபதைப்பு, அச்சம், விதைக்கப்பட்ட தானியங்களின் அழிவு, அடிக்கடி தோன்றும் விண்கற்கள், இடி மற்றும் நிலநடுக்கம், சூரியனும் சந்திரனும் மேகங்களால் சிறைபிடிக்கப்பட்டது போல் காட்சியளிப்பது என அந்த பட்டியல் நீள்கிறது. காற்று, நீர், பருவத்தை விட நிலத்தில் ஏற்படும் மாசுபாடுகள் அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்துவது என்கிறார். ஜனப்தத்தில் வாழும் மக்கள் தங்கள் அறத்தை, சத்தியத்தை, மானத்தை ஒழுக்கத்தை, நன்னடத்தையை இழந்துவிடுவார்கள் என மனிதர்கள் மீது நிகழும் மாற்றங்களை குறிப்பிடுகிறார். . சரகர் ஒரு விஷ சுழலை நுணுக்கமாக படம் பிடித்து காட்டுகிறார். அற பிறழ்ச்சி கொள்ளை நோயை உண்டாக்கும், கொள்ளை நோய்  அதன் பங்கிற்கு அற பிறழ்வை மனிதர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தும். கொள்ளை நோய்கள் சமூக கட்டமைப்பில் உள்ள ஓட்டைகளை பெரிதாக்கும் என்பதை நாம் கண்கூடாக கண்டு வருகிறோம். எவருடைய அற பிறழ்வு அழிவை உண்டாக்கும்? சரகர் இன்னும் துல்லியமாக, ஆள்பவரின் அற பிறழ்வு பெரும் நாசத்தை விளைவிக்கும் என சொல்கிறார். 

ஜனபதோ துவம்சத்தை பொதுவாக ஆங்கிலத்தில் பயன்படுத்தப்படும் epidemic எனும் சொல்லோடு இணை வைப்பார்கள். epidemic ஒரு கிரேக்க சொல், ஹோமர் பயன்படுத்தியது, பின்னர் ஹிப்போக்ரேடஸ் பயன்படுத்தியுள்ளார். ஏறத்தாழ 2500 ஆண்டுகள் பழமையானது. இதன் பொருள் ‘மக்களின் மேலே’ என்பதாகும்.  (epi- 0n, demos- people). பருவகால மாற்றங்களில் ஏற்படும் உடல் தொந்தரவுகளை குறிக்க ஹிப்போக்ரேடஸ் இந்த சொல்லை பயன்படுத்தியுள்ளார். காலப்போக்கில் இந்த சொல் பரிணாமம் அடைந்து கொள்ளை நோயை குறிப்பதாக ஆகிறது. ஜனபதோ துவம்சம் என்றால் ஜனபதங்களின் அதாவது தேசங்களின் அழிவு. சரகர் இந்த அத்தியாயத்தில் அரசரின் நெறி பிறழ்ந்த போர் தேசத்தையே அழிக்கும் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். சூழல் சீர்கேட்டினால் விளையும் இயற்கை பேரிடர்கள், போர்கள், கொள்ளை நோய்கள் என மூன்றையும் உள்ளடக்கிய ஒன்றாகவே ஜனபதோ துவம்சத்தை வரையறை செய்ய முடியும்.   

முப்பெரும் நூல்களின் ஆசிரியர்களில் எனக்கு எப்போதும் இணக்கமானவர் சரகர். காலத்தால் முந்தையவர், அதைவிட அவர் மெய்யியலாளர், கவி. சரகர் தேசங்களின் அழிவை பற்றிய அத்தியாயத்தில் தீர்வாக, சிகிச்சையாக ஒரு மருந்தை கூட சொல்லவில்லை. மாறாக அங்கிருந்து வாழ்வின் சில அடிப்படை கேள்விகளை நோக்கி பயணிக்கிறார். மக்கள் ஏன் இப்படி கூட்டம் கூட்டமாக மரிக்கிறார்கள்?  நான்கு யுகங்களின் இயல்பு, அவற்றின் அற வீழ்ச்சி என்றொரு சமாதானத்தை நோக்கி முதலில் செல்கிறார். கண் முன் மரணங்களை காண்பவரின் திகைப்புதான் ஒரு மனிதரின் ஆயுள் எப்படி தீர்மானிக்கப்படுகிறது எனும் கேள்வியை இந்த அத்தியாயத்தில் எழுப்ப வைக்கிறது. சிகிச்சை சிலருக்கு பலனளிப்பதும்  சிலருக்கு பலனளிக்காமல் போவதையும் கண்ட மனம் சென்றடையும் விடை என்பது மனித ஆயுள்  முன் தீர்மானிக்கப்பட்டது என்பதே. பிழைக்க வேண்டும் எனும் ஊழ் இருந்தால அவருக்கு சிகிச்சை பலனளிக்கும் என சொல்கிறார். மனிதரின் ஆயுட்காலம் முன்வினை பலன் (தைவம்) மற்றும் இப்பிறவி வினை (புருஷகாரம்) ஆகியவற்றின் வலுவால் முடிவாகிறது என சொல்லியபின் ஆயுள் முன் தீர்மானிக்கப்பட்டது என்றால் எதற்கும் யாரும் அஞ்ச வேண்டியதில்லை நன்மை தீமைக்கு பொருளில்லை இன்னும் சொல்வதானால் மருத்துவத்திற்கே எந்த பயனும் இல்லை என்றாகிவிடுமே என விவாதித்து, தற்கால செயல்வழியாக முன்வினையின் பலனை மட்டுபடுத்த முடியும் என்பதால் மருத்துவம் முக்கியம் எனும் இடத்தை வந்தடைகிறார். தைவம் எனும் சொல் நாம் தமிழில் கடவுள் எனும் சொல்லுக்கு நிகராக பயன்படுத்தி வருகிறோம். குறிப்பாக தெய்வம் நின்று கொல்லும் எனும் சொல்வழக்கை அவதானிக்கும்போது கடவுள் என்பதை விட அவ்விடத்தில் முன்வினை பயன் பொருந்தி வருவதாக தோன்றியது  ஆயுர்வேதத்தில் சிகிச்சையை மூன்றாக வகுக்கிறார்கள். தைவ வியாபஸ்ரயம் (முன்வினை சமனாக்குதல்)  யுக்தி வியாபஸ்ரயம் (உத்தியால் சமனாக்குதல்- உணவு, மருந்து இன்னபிற) மற்றும் சத்வாவாஜயம் (மனதை கட்டுப்படுத்துதல்). இதில் முன்வினை சமன்படுத்துதல் சிகிச்சை முழுக்க முழுக்க மந்திரங்கள், வேள்விகள், தவம், உண்ணா நோன்பு போன்ற வழி முறைகளால் ஆனது. ஆயுர்வேதத்தில் நோய்களை இரண்டாக பிரிக்கலாம். உள்ளிருந்து ஏற்படும் நோய், வெளியிலிருந்து ஏற்படும் நோய். உள்ளிருந்து ஏற்படும் நோய் முக்குற்றங்களின் சமநிலை குலைவு ஏற்படுவதன் விளைவு. உணவு, நடத்தை வழியாக ஏற்படும் சிக்கல். வெளியிலிருந்து தோன்றும் நோய்கள் உருக்கொள்ளும் போதே நோயாக வந்துவிடும், உதாரணமாக கீழே விழுந்து எலும்பு முறிதல் – இதிலும் முக்குற்றங்கள் சமநிலை குலையும் ஆனால் நோயின் காரணியாக அல்ல நோயின் விளைவாக. ஜனபதோ துவம்சம் வெளியிலிருந்து வரும் நோய். ஆகவே காரணிகளை தவிர்ப்பதே முதன்மை  சிகிச்சைமுறையாக இருக்க முடியும்.  .   

இந்த அத்தியாயத்தில் சரகர் மருந்துகளை குறிப்பிடவில்லையே தவிர சில சிகிச்சை அடிப்படைகளை பகிர்கிறார். காய்ச்சலுக்கு ஏன் வெந்நீர் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது என கொள்ளை நோய் பற்றிய அத்தியாயத்தில் விவாதிக்கப்படுகிறது. பிறகு நோயின் தீவிரம் பொருத்து குறைந்த தீவிரம் உள்ள நிலையில் உடலை இலகுவாக்கும் (லங்கணம்) சிகிச்சை முறை பரிந்துரைக்கப்படுகிறது இலகுவாக்குதலுக்கு உண்ணா நோன்பு, சூரிய ஒளி, மற்றும் காற்றில் வெளிக்காட்டுதல் ஆகியவை எளிய வழிமுறைகள் என சொல்லலாம்.  மத்திம நிலையில் இருக்கும்போது மேற்சொன்ன வழிமுறையுடன் சேர்ந்து மருந்து வழி வயிற்று அனலை ஓம்பச் சொல்கிறது. மிகத்தீவிர நிலையில் முக்குற்றங்களை வெளியேற்றும் சிகிச்சை பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. இந்த சிகிச்சைக்கான நியாயத்தை ஏரியின் கரை உடைக்கப்படாமல் நீரை வற்றவைக்க முடியாது என்றொரு உவமையின் வழி விளக்குகிறார்.  

பிறகு கொள்ளை நோய் காலகட்டத்தில் எவருக்கெல்லாம் முக்குற்றங்களை வெளியேற்றும் சிகிச்சைகளை  அளிக்க கூடாது என ஒரு பட்டியல் இடுகிறார். ஆற்றல் குறைந்தவர்கள், குருதி குறைந்தவர்கள், தீர்க்க முடியாத நோயுடையவர்கள், உடனடியாக மரணிப்பதற்குரிய அறிகுறிகளை கொண்டவர்கள் ஆகியவை அவருடைய பட்டியலில் குறிப்பிடத்தக்கவை. இத்தாலியிலும் அமெரிக்காவிலும் சிகிச்சைக்குரியவர்களை தேர்வு செய்யும் அளவுகோள்கள் விவாதிக்கப்பட்டு வரும் நிலையில் இதுவும் அவற்றுடன் நெருக்கமாக இருப்பதை உணர முடிகிறது. சிகிச்சையின் கடுமை நோயின் கடுமையை விட அதிகமாகிவிட கூடாது. முக்குற்றங்களை வெளியேற்றும் சிகிச்சையை தாங்குவதற்கு உடலில் ஆற்றல் வேண்டியிருக்கிறது. இவையெல்லாம் முன்னரே சொல்லப்பட்டுவிட்டது என்பதை வலியுறுத்துவதற்கு அல்ல, மாறாக  மனிதகுலம் சுய பாதுகாப்பு என வரும்போது காலம் காலமாக ஒரே திசை  நோக்கி செல்வதை உணர்ந்துகொள்ள ஒரு வாய்ப்பு என சொல்லலாம். 

பொதுவாக நோய் எந்த நிலத்தில் அதிகம் வரும்? எந்த பருவத்தில் அதிகம் வரும் போன்ற கேள்விகளை சரகர் எதிர்கொள்கிறார்.   கதிர் ஒளியும் காற்றும் தாராளமாக புழங்கும் வறண்ட பாலை நிலத்தில் நோய்கள் குறைவாகவும் நீர்நிறைந்த காற்றும் கதிர் ஒளியும் குறைவாக கிடைக்கும்  மரங்கள் சூழ்ந்த இடங்களில் நோய் அதிகமாக இருக்கும் என்றும் சொல்கிறார். மற்றொரு அத்தியாயத்தில் விடம் நீரிலிருந்து எழுந்ததால் மழை காலத்தில் அதன் வீரியம் அதிகரிக்கும் என்றும் அதற்கு பின்பான இலையுதிர் காலத்தில் அதன் வீரியம் மட்டுப்படும் என்றும் கூறுகிறார். .

சுசுருதர் நடைமுறைவாதி. தத்துவ கேள்விகளுக்கு எல்லாம் அவரிடம் நேரமில்லை. அறுவை சிகிச்சை நிபுணருக்கு துல்லியம் தான் மிக முக்கியமான தகுதி. சரகரை போல் ஜனபதோ துவம்சம் குறித்து தத்துவ ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபடுவதில்லை. ஸுத்ர ஸ்தானத்தில் பருவகால நடத்தை விதிகளை பற்றிய ஆறாம் அத்தியாயத்தில் ஒரு சிறிய பகுதியில் ஜனபதோதுவம்சம் குறித்து சொல்லிச் செல்கிறார். ஆனால் அவருடைய அவதானிப்பு இன்றைய காலத்தில் அச்சுறுத்தும் அளவிற்கு மிகக் துல்லியம். 

‘சில நேரங்களில், பருவங்கள் இயல்பாக இருந்தாலும் கூட, சாபத்தினாலோ, ராக்ஷஸ்களின் கோபத்தினாலோ, அற பிறழ்வின் காரணமாகவோ ஜனப்தம் அழியும். காற்றில் மலரின் சுவாசம் சுமந்து செல்லப்படுவது போல் காற்று சுமந்து செல்லும் விடம் மனிதர்களை பீடிக்கிறது. அப்படி பீடிக்கப்படும் தேசத்தில் முக்குற்ற அமைப்பு, பிறப்பியல்பு போன்றவை பொருட்டல்ல. இருமல், இளைப்பு, வாந்தி, மூக்கில் சளி ஒழுகுதல், தலைவலி, காய்ச்சல் ஆகிய அறிகுறிகளை ஏற்படுத்தி வதைக்கும். இதற்கு கோள்களும் நட்சத்திரங்களும் காரணமாக இருக்கலாம் அல்லது இல்லம், பெண்டிர், படுக்கை, இருக்கை,  வாகனம், மணிகள், ரத்தினங்கள் மற்றும் இன்னபிற பீடிக்கப்பட்ட பொருட்கள் வழியாகவும் நோயுறலாம். .  

விளக்கவுரையில்- மூக்கு துளை வழியாக செல்லும் காற்று இருமல், இளைப்பு, சளி, வாசனை அறியும் திறன் இழப்பு தலை சுற்றல், தலைவலி ஆகியவற்றை உருவாக்குகின்றன. தோலின் வழியாக நோய் பரவும் போது அம்மை போன்ற காய்ச்சல் நோய்கள் வருகின்றன என டல்ஹனர் குறிப்பிடுகிறார். . 

இதற்கு தீர்வு என்ன? சுசுருதர் கூறும் முதல் தீர்வு – ஸ்தான பரித்தியாகம், பாதிக்கப்பட்ட இடத்தை விட்டு அகல்வது. இதைத்தவிர பிற தீர்வுகள் யாவும் சரகர் முன்வினை பலனை சமனாக்க கூறிய மறைஞான சடங்குகள் மற்றும் வழிமுறைகள் தான். 

உண்மையில் சுசுருதரின் அவதானிப்பு இன்றைய சூழலுக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கிறது. விடமாகிப்போன நீரில் மனிதர்களோ குதிரைகளோ குளித்தால் அவர்களுக்கு வாந்தி, காய்ச்சல், மயக்கம், எரிச்சல் மற்றும் வீக்கம் வரும் என சொல்கிறார். மசூரிகா- அம்மை, விசூசிகா- காலரா போன்ற ஒரு நோய் ஆகிய கொள்ளை நோய்களை பற்றிய பதிவு ஆயுர்வேத நூல்களில் உள்ளன. கென்னத் ஜிஸ்க் வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள ஒரு காய்ச்சல் வகை நோயை மலேரியாவுடன் ஒப்பிட்டு, உலக அளவில் மலேரியா குறித்த முதல் பதிவாக இருக்கும் என சொல்கிறார். ஆயுர்வேதத்தில் கிருமி எனும் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நோய்க்கு காரணமாக சொல்லப்பட்டும் உள்ளது. ஆனால் ஆயுர்வேதத்தின் கிருமி கண்ணுக்கு தெரியாத நுண் கிருமிகள் அல்ல. அதனுடைய விவரனைகள் புழுக்களை ஒத்திருக்கின்றன..நுண் கிருமிகளை பூதங்கள், ராட்சசர்கள் போன்றவற்றுடன் ஒப்பிட்டு புரிந்து கொள்ள இடமுண்டு. கொள்ளை நோய் குறித்த புரிதல் செவ்வியல் நூல்களை விட நாட்டு மருத்துவத்திலும் மக்களின் பழக்க வழக்கங்களிலும் அதிகமாக இருப்பதை காண முடியும். சின்னம்மை பற்றிய கடவுள்கள். கதைகள், சடங்குகள் நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி என்றே சொல்ல வேண்டும். தனிமைப்படுத்துதல், தூய்மை பேணுதல் போன்றவை ஆன்மீக சடங்குகளாக பரிணாமம் அடைந்தன. 

இத்தனையும் சொன்னாலும், கொள்ளை நோயை வெற்றிகரமாக எதிர்கொள்வதில் நவீன மருத்துவம் ஆயுர்வேதத்தை விட பன்மடங்கு செயல்திறன் வாய்ந்ததே. அதையே நம் காலனிய வரலாறு சுட்டிக்காட்டுகிறது. கொள்ளை நோயை எதிர்கொண்டு வெற்றிகண்ட விதத்தில் தான் நவீன மருத்துவம் இந்தியாவில் வலுவாக காலூன்றியது, உடலின் மீதான அதிகாரத்தை நவீன மருத்துவம் முழுவதுமாக கைகொண்டது  என்பது முற்றிலும் உண்மை. காலனிய காலத்தில் ஆயுர்வேதம் ஏன் கொள்ளை நோய்களை வலுவாக எதிர்கொள்ள முடியவில்லை என்பது மற்றொரு விவாதம். ஆய்விற்கு உரியதும் கூட. இன்றைய சூழலில் நவீன அறிவியலின், நவீன மருத்துவத்தின் கொடையை அனுபவித்தபடி எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு இயற்கைக்கு திரும்புங்கள் மருத்துவத்தை நம்பாதீர்கள் என பிரசாரம் செய்வது அறியாமையினால் அல்லது அரசியல் உள்நோக்கத்தினால் மட்டுமே. இந்தியாவில் இன்றைய நிலையில் நவீன மருத்துவமே மக்கள்மயப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு. அதன் அத்தனை சிக்கலுடனும் வெகு மக்களுக்கு அவர்களுடைய பாதுகாப்பான வாழ்விற்கு உதவுவது. இயற்கைக்கு திரும்புதலோ அல்லது ஆன்மீக/நம்பிக்கை சார்ந்த குணப்படுத்தும் முறைகளோ தனிப்பட்ட தேர்வுகளாக மட்டுமே இருக்க முடியும். சிக்கலான சமூக அமைப்பில் ஹீலர் பாஸ்கர்களுக்கும் தனிகாச்சலங்களுக்கும் எல்லா காலங்களிலும் ஒரு இடமிருக்கும். ஆனால் ஒருபோதும் மைய மருத்துவமுறையாக ஆக முடியாது. ஒரு வழிமுறையை எத்தனைமுறை பின்பற்றினாலும் ஒரே விளைவை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதே அறிவியலின் அடிப்படை விதிகளில் ஒன்று. ஒவ்வொரு மனிதரையும் தனித்தனியாக அணுகும் மருத்துவ வழிமுறைகளுக்கு இது பொருந்தாது. .     

 2

ஆயுர்வேத மூல நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ள நோய்களின் எண்ணிக்கை குறைவே. .நவீன மருத்துவமும் அறிவியலும், காலமும் பரிணாமம் கொள்ள கொள்ள கணக்கற்ற நோய்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு ஆவணப் படுத்தப்பட்டு  உள்ளன. ஆயுர்வேத நூல்களிலேயே கூட சரகரின் நோய் எண்ணிக்கையை விட சுசுருதரின் எண்ணிக்கை அதிகம், அவரை விட பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டு நூலான மாதவ நிதானத்தில் எண்ணிக்கை அதிகம். ஐரோப்பிய காலனியாதிக்கம் நிலைகொண்ட ஒரு நூற்றாண்டிலேயே சிபிலிஸ் நோய் ஃபிரங்கம் என்ற பெயரில் (பறங்கியர் எனும் சொல்லுடன் தொடர்புடையது) ஆயுர்வேத நூல்களில் விவாதிக்கப்படுகிறது. புதிய நோய்களையும் புதிய மருந்துகளையும் உள்வாங்கி கொள்வது ஆயுர்வேதத்தின் உள்ளார்ந்த பண்புகளில் ஒன்று. அதற்கு அவற்றை ஆயுர்வேத சட்டகத்தில் வைத்து புரிந்து கொள்ள முடிந்தால் போதும். நோயின் பெயர் எதுவாகினும் அதன் இயல்புகளை கொண்டு முக்குற்றங்களின் நிலையை அறிந்து கொள்வதே சிகிச்சைக்கு முக்கியம் என்கிறார் சரகர். நோயின் இயல்பு என்ன? நோய் வெளிப்பட காரணங்கள் எவை? நோய் எந்த  பகுதியை/பகுதிகளை பாதிக்கிறது? அதன் அறிகுறிகள் எவை? பின்விளைவுகள் எவை? நோய் அறிகுறிகளை தீவிரப்படுத்தும் காரணிகள் எவை?அதை சமன்படுத்தும் காரணிகள் எவை? இந்த கேள்விகளுக்கு விடை கிடைத்தால் எந்த ஒரு நோயையும் ஆயுர்வேத சட்டகத்தில் கொணர்ந்து வந்து புரிந்து கொள்ள முடியும். இப்படித்தான் புற்றுநோய் தொடங்கி மோட்டார் நியூரான் நோய் வரை எல்லாவற்றையும் நவீன மருத்துவ அறிதலின் துணையுடன் வகுத்துக்கொண்டு தற்காலத்தில் முன்னகர்கிறது. இப்படி ஆயுர்வேத சட்டகத்தில் புரிந்துகொல்வதாலேயே அந்நோயை குணப்படுத்திவிட முடியும் என்பது கிடையாது. ஆயுர்வேதம் இன்றைய போலி மருத்துவர்கள் அறைகூவுவது போல் எல்லா நோய்களையும் தீர்க்க முடியும் என சொல்லவில்லை. சாதாரண நோய்களே கூட குணப்படுத்த முடியாத படிநிலைக்கு சென்றுவிடும் என கணிசமான தருணங்களில் சொல்கிறது. 

கொவிட் சார்ந்து பல்வேறு ஆயுர்வேத நிபுணர்கள் ஆயுர்வேத சட்டகத்தில்  வரையறை செய்ய முயன்றுள்ளார்கள். அதில் நான் ஆசிரியராக கருதும் தெரிசனம்கோப்பு டாக்டர். இல. மகாதேவன் மற்றும் மேலும் இரு மருத்துவர்கள் உருவாக்கியிருக்கும் வரையறை எனக்கு ஏற்புடையதாகவும் நெருக்கமாகவும் உள்ளது. கொரோனாவின் அறிகுறிகள் கப- வாத கூட்டில் வரும் காய்ச்சல் என கருதலாம் என்கிறார்கள். சில நோயாளிகளுக்கு முக்குற்ற இணைவு காய்ச்சலாக பரிணாமம் அடைகிறது. அவர்களுக்கே தீவிர சிகிச்சை தேவைப்படுகிறது. அஷ்டாங்க ஹ்ருதயத்தில் கப வாத காய்ச்சலின் அறிகுறிகள் என உடல் வெப்பம் குறைதல், ருசியின்மை, மூட்டு வலி, தலை வலி, மூக்கடைப்பு, இளைப்பு, இருமல், மலச்சிக்கல், குளிர், அசதி, கண் இருட்டிக்கொண்டு வருதல், தலை சுற்றல், சோர்வு ஆகியவை  கூறப்பட்டுள்ளன. இதில் சில அறிகுறிகள் கொவிட்டுக்கு பொருந்தி வருவதை கவனிக்க முடியும். லேசான நோய் தொற்று நிலை, நிமோனியா- தீவிர நிமோனியா- கடும் மூச்சிளைப்பு- செப்சிஸ்- செப்டிக் ஷாக்- மரணம். இதைத்தான் படிநிலையாக வகுத்துள்ளனர். 85 சதவிகிதத்தினர் லேசான நிலையிலேயே மீண்டு விடுகின்றனர். இந்த பதினைந்து சதவிகிதத்தினரில் பெரும்பாலும் முதியவர்கள், குறிப்பாக வேறு மருத்துவ சிக்கல்கள் இருப்பவர்கள், நோய் எதிர்ப்பு ஆற்றல் குறைந்தவர்களாக இருப்பதால் பாதிப்பு அடுத்த நிலைக்கு செல்கிறது. முக்குற்றகூட்டு காய்ச்சலில் வரும் தாது பாகம் எனும் நிலையை ஒத்திருக்கிறது. பித்தம் அதன் சூட்டின் காரணமாக வறண்டு போக செய்கிறது. இளைப்பு அதிகரிக்கிறது, ஒஜசை அழிக்கிறது. ஒவ்வொரு படிநிலைக்கும் உகந்தது போல மருந்துகளை பரிந்துரைக்கிறார்கள். மருத்துவமனையில் பின்பற்றத்தக்க வழிமுறை என துணிந்து சொல்லலாம். இது பலனளிக்கவும் கூடும். கொவிட்டை அணுகுவதற்கு செவ்வியல் நூல்களில் காய்ச்சல், காசம் (இருமல்), சுவாசம் (இளைப்பு), ராஜ யக்ஷ்மம் (உடலை உருக்கும் பெரு நோய்) ஆகியவற்றின் சிகிச்சை அத்தியாயங்களில் கூறப்பட்டுள்ள மருந்துகள் பலன் தரக்கூடும்.  

சீனாவில் அவர்களுடைய பாரம்பரிய சீன மருத்துவம் லேசான மற்றும் மத்திம அளவிலான நோய் தொற்று நிலைகளுக்கு வெற்றிகரமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதற்கிடையே டெல்லியில் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான கொவிட் நோயாளிகளுக்கு முழுக்க முழுக்க ஆயுர்வேத சிகிச்சை அளித்து உள் நோயாளிகளாக கண்காணித்து வருகிறார்கள். இது ஒரு மிக முக்கியமான முயற்சி. மத்திய ஆயுஷ் அமைச்சகம் சில பரிந்துரைகளை நிபுணர்களின் அறிவுறுத்தலின் பேரில் அளித்துள்ளது. தமிழகத்திலும் முதன்முறையாக ஆயுர்வேத மருந்துகள் பரிந்துரைக்கப்பட்ட அரசாணைவெளியாகியுள்ளது. கேரளத்தில ஆயுஷ் மருத்துவமனைகள் திறம்பட செயல்பட்டு வருவது பற்றி செய்திகள் கிடைக்கின்றன. இந்த மருந்துகளின் முக்கியத்துவம் மற்றும் பலனை பற்றியோ அல்லது மருந்துகளின் பட்டியலை அளிப்பதோ இந்த கட்டுரைக்கு பொருந்தாது. அவசியம் ஏற்பட்டாம் அவற்றை பற்றி மற்றொரு கட்டுரையில் விரிவாக விவாதிக்கிறேன். எனினும் கொள்ளை நோய் காலத்தில் ஆயுர்வேத மருந்துகளை கொடுப்பதில் உள்ள சவால் என்பது சரியான மற்றும் தரமான மருந்து பொருட்களை பெறுவதிலும் அதை உரிய முறையில் தயார் செய்து மக்களிடம் பாதுகாப்பாக கொண்டு சேர்ப்பதிலும் உள்ளது. புற்றீசல் போல நிறுவனங்கள் மருந்தை தயாரித்து வழங்குகின்றன. வெறும் லாப விளையாட்டாக முடிந்துவிடக்கூடாது. ஒப்பீட்டளவில் ஹோமியோபதி மருத்துவத்திற்கு மருந்து இடுபொருட்கள் மற்றும் தயாரிப்பு சார்ந்து அதிக சிக்கலில்லை.   

கொவிட்டுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஆயுர்வேதம் மூன்று எல்லைகளில் உதவக்கூடும். முதலாவதாக, நோய் தடுப்பு, நோய் எதிர்ப்பு ஆற்றலை கூறாக்கும் உணவுகள் மற்றும் எளிய மருந்துகள் வழியாக இது சாத்தியம். மஞ்சள், நெல்லிக்காய், துளசி போன்றவை நமக்கு எளிதாக கிடைக்கும் அருமருந்து. இரண்டாவதாக நோய் தொற்று நிலையில் நவீன மருத்துவத்துடன் இணைந்து குணப்படுத்துதலை துரிதமாக்கவும் தீவிர நிலைக்கு செல்வதை தவிர்க்கவும் உதவக்கூடும், உடலே இயல்பாக எதிர்கொண்டு கடந்துவிடக்கூடிய லேசான தொற்று நிலையில் இம்மருந்துகள் இன்னும் அதிகமாக உதவக்கூடும். மூன்றாவதாக  நோயிலிருந்து மீண்டவர்களுக்கு உடல்வலுவை மீட்க மேலதிக உதவியாக இருக்கக்கூடும்.       

இந்திய பாரம்பரிய சிகிச்சைகளை பயன்படுத்துவதில் நமக்கு என்ன தயக்கம்? சிக்கல் இரு பக்கங்களிலும் உள்ளது. கொவிட் என்னவிதமான நோய் என புரிந்து கொள்வதற்கு முன்னரே இங்கு குணப்படுத்தும் அறைக்கூவல்கள் எழுந்து விட்டன. இந்தியாவின் பெரும்பாலான நவீன மருத்துவர்களுக்கு தங்கள் பாரம்பரிய மருத்துவம் சார்ந்து மரியாதையோ புரிதலோ இல்லை. இதற்கு இந்திய மருத்துவமுறை மருத்துவர்களும் ஒரு காரணம். உடல்களின் மீதான அதிகாரத்திற்கு விடப்பட்ட சவாலாகத்தான் நவீன மருத்துவம் காண்கிறதோ எனும் ஐயம் எனக்கிருக்கிறது. பாரம்பரிய மருத்துவர்களும் விட்டுப்போனதை மீட்க அதீத எல்லைக்கு சென்றுவிடுகிறார்கள் என்பதையும் காண முடிகிறது. எது எப்படி ஆயினும் இது நம் வரலாறு அறிந்திராத இக்கட்டு. இத்தருணத்தில் வாய்ப்பிருக்கும் ஆபத்தற்ற அத்தனை வழிமுறைகளையும் நாம் பயன்படுத்தியாக வேண்டும். பரஸ்பர ஐயங்களை களைந்து நல்லெண்ணம் மற்றும் நன்னம்பிக்கையுடன் மக்களின் நன்மைக்காக சாத்தியமான எல்லா வழிகளிலும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும். இந்திய மருத்துவர்கள் நவீன மருத்துவத்தை ஒரு உலகளாவிய சதி செயலாக சுருக்குவதோ நவீன மருத்துவர்கள் இந்திய மருத்துவத்தை ஒரு ஏமாற்று வித்தையாக மட்டும் கருதுவதோ எவ்வகையிலும் உதவப்போவதில்லை. நவீன அறிவியலாளர்கள் நவீன மருத்துவர்களுடன் சேர்ந்து இந்திய பாரம்பரிய மருத்துவர்களும் தங்களுக்குரிய பங்கை ஆற்ற வேண்டியது காலத்தின் அவசியம். நோயின் தன்மையை அறிந்து அதற்கு உகந்த பாதுகாப்பு முறைகளுடன் இந்திய மருத்துவர்கள் செயல்பட வேண்டும். இந்த போரில் நாமும் முன்வரிசைக்கு அழைக்கபடுவதற்கான எல்லா சாத்தியங்களும் உண்டு என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அந்த பொறுப்புணர்வு நம்மை இயக்கட்டும்.  

 

காந்தியும் ஆயுர்வேதமும்

(ஃபிப்ரவரி 2020 காலச்சுவடு இதழில் வெளியான கட்டுரை)

வானத்திற்கு கீழே அனைத்தையும் பற்றி காந்தி சில கருத்துக்களை கொண்டிருந்தார். எழுதி, நிறுவி, முன்னகர்ந்து என ஓயாமல் அலையடித்துக்கொண்டிருந்தது அவருடைய கருத்துலகம். இத்தனை பரந்த விரிந்த கருத்துலகம் என்பதாலேயே அவரை வரையறுப்பதில் சிக்கல்கள் எழுகின்றன. நமக்குத் தேவையான காந்தியை மேற்கோள்களின் ஊடாக வெட்டியொட்டி உருவாக்கிவிட முடியும். காந்தி இங்கு எல்லாருக்கும் தேவைப்படுகிறார். சில நேரங்களில் கரம் கோர்க்கவும்  சில நேரங்களில் எதிர் நிறுத்தவும். 

காந்திக்கு இந்திய பண்பாட்டின் மீது, கிழக்கத்திய நாகரீகத்தின் பெருமதிப்பு உண்டு. ஒருவகையில் அது காலனிய காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்த பெரும் உரையாடலின் ஒரு பகுதி. இந்தியர்களை உய்விப்பது ‘வெள்ளையரின் பளு’ எனும் கருத்தியலுக்கு எதிராக ஒரு பண்பாட்டு/வரலாற்று பொற்காலத்தை கற்பிதம் செய்ய வேண்டி இருந்தது. இந்த பொற்காலமும் கூட வில்லியம் ஜோன்ஸ், மாக்ஸ் முல்லர் போன்ற இந்தியவியலாளர்களின்  பங்களிப்புகளால் உருவானது  என்பது சுவாரசியமான முரண். காந்தியின் இந்திய பெருமிதம் பிறரிடமிருந்து திட்டவட்டமாக சில புள்ளிகளில் வேறுபடுகிறது. நவீன நாகரீகத்தின் மீது தீவிரமான விமர்சனங்களை கொண்டிருந்தபோதும், சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதியைப் போல் ‘வேதங்களுக்கு திரும்புங்கள்’ என அறைகூவல் விடுக்கவில்லை அவர். “கீதை உட்பட எந்த ஒரு திருமறையையும்விட உயர்வானதாக எனது மதிப்பீட்டை கருதுகிறேன். எனது பகுத்தறிவை விட எந்தவொரு மறை விளக்கமும் மேலோங்கியிருக்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன் “ என்று சொன்னவர். 

காந்தியின் புரிதல்களை அறிந்துகொள்ள அவர் இந்தியாவின் தொன்மையான மருத்துவ முறைகளில் ஒன்றான ஆயுர்வேதத்தின் மீது கொண்டிருந்த பார்வையை பரிசீலிக்கலாம்.  ஆயுர்வேதத்தின் எழுச்சி இந்திய தேசிய கட்டுமானத்தோடு இணைத்து புரிந்துகொள்ளத்தக்கது. அனைத்திந்திய ஆயுர்வேத காங்கிரஸ் எனும் அமைப்பும் உருவானது. சுதேசிய கட்டமைப்பின் ஒருபகுதியாக வேகம் பெற்றது.  வங்காளத்தைச் சேர்ந்த கவிராஜர் கணநாத சென் அவ்வகையில் ஒரு முக்கியமான ஆயுர்வேத வரலாற்று ஆளுமை. ஆயுர்வேத மறுமலர்ச்சியின் முகங்களில் ஒருவர். காந்திக்கும் அவருக்குமான உறவு மதிப்பும் விலகலும் கொண்டதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. ஆயுர்வேதத்தை பற்றி அவர்கள் இருவரும் கொண்டிருந்த கருத்துக்களை நூறாண்டுகளுக்கு பின்னர் இன்று வாசிக்கையிலும் கூட பெரிதாக  நிலைமை மாறிவிடவில்லை என்பது மிரட்சியை அளிக்கிறது.  

காந்திக்கு தொடக்க காலங்களில் ஆயுர்வேதத்தின் மீது பெருத்த நம்பிக்கையும் மதிப்பும் இருந்துள்ளது. 1915 ஆம் ஆண்டு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில், ‘எனக்கு ஆயுர்வேதத்தின் மீது மிகப்பெரிய மதிப்பு உண்டு. இந்தியாவின் ஆயிரக்கணக்கான கிராமங்களில் வசிக்கும் கோடிக்கணக்கானவர்களுக்கு ஆரோக்கியத்தை உறுதி செய்த தொன்மையான அறிவு துறைகளில் அதுவும் ஒன்று. ஆயுர்வேத கோட்பாடுகளின் படி வாழ்வை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் அறிவுரை அளிக்கிறேன்.’ என்று எழுதினார். CWMG  -VOL 13, 15)

காந்திக்கு நவீன மருத்துவத்தின் மீதும் மருத்துவர்கள் மீதும் கடும் விமர்சனம் இருந்தது. இந்து சுயராஜ்ஜியத்திலேயே அதை வெளிப்படுத்துகிறார். மருத்துவம், நீதித்துறை, ரயில்வே என எவையெல்லாம் காலனிய ஆட்சியின் கொடை எனக் கருதப்பட்டதோ அவற்றுக்கு எதிராக தீர்க்கமான விமர்சனங்களை காந்தி எழுப்பி இருப்பார். நவீன அறிவியலையே புறக்கணிக்கிறார் என அவருடைய இக்கருத்துக்களின் பொருட்டு விமர்சிக்கப்பட்டார். உலகையே தங்களுக்கான விற்பனை சந்தையாக ஆங்கிலேயர்கள் காண்கிறார்கள் என்றொரு விமர்சனத்தை முன்வைத்த காந்தி, அந்த சந்தையின் ஒரு பகுதியாகவே ஆங்கிலேயர்களின் கல்வி, ரயில்வே, மருத்துவம், நீதியமைப்பு என எல்லாவற்றையும் பார்த்தார். ‘நம்மை அடிமைகளாக வைத்திருப்பதற்கு ஆங்கிலேயர்கள் வைத்திய தொழிலைச் சரியானபடி உபயோகித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.’ என குற்றம் சாட்டுகிறார். கட்டுப்பாட்டை மீறிய ஒரு செயலினால் விளையும் நோயை குணப்படுத்துவதன் வழியாக நவீன மருத்துவம் மனிதர்களை பலவீனப்படுத்துகிறது என்றொரு வாதத்தை வைக்கிறார். ‘பாபங்களை பரப்பும் ஸ்தாபனங்களே ஆஸ்பத்திரிகள்’ என குற்றம் சுமத்துகிறார்.

  காந்தியின் நவீன மருத்துவ விமர்சனத்தை அவருடைய வாழ்வுடன் சேர்த்தே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவருக்கு குடல்வால் அழற்சி ஏற்பட்டபோது நவீன அறுவை சிகிச்சையின் உதவியை நாட அவர் தவறவில்லை. நவீன மருத்துவமோ நவீன அறிவியலோ அவருக்கு எதிரியில்லை. நவீன மருத்துவத்தின் அமைப்பாக்கத்தன்மையைத்தான் விமர்சித்தார். நவீன மருத்துவத்தை விமர்சிக்கும் காந்தி அதற்கு மாற்றாக மரபு மருத்துவத்தை நிறுத்தவில்லை என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும். அனைத்திந்திய ஆயுர்வேத காங்கிரஸ் காந்தியும் இந்திய தேசிய காங்கிரசும்  ஆயுர்வேதத்திற்கு போதிய அளவு ஆதரவு அளிக்கவில்லை என வருந்தியதை ழான் லாங்க்போர்ட் குறிப்பிடுகிறார். ஆயுர்வேத மறுமலர்ச்சி காலகட்டத்தில் ஆயுர்வேதமும் நவீன மருத்துவத்தை பின்பற்றி அமைப்பாக்க வழிமுறையில் பயணித்து கொண்டிருந்ததை காந்தி உணர்ந்திருக்கக்கூடும்.  ஆகவே காந்தி இவற்றுக்கு மாற்றாக அவர் இயற்கை மருத்துவத்தை தனது முறையாக கொண்டார். இயற்கை மருத்துவத்தில் மனிதனை இயற்கையே குணப்படுத்துகிறது. மருத்துவன் அதற்கு ஊரு விளைவிக்காமல் உதவ வேண்டும். இயற்கையை செயலாற்ற அனுமதிக்க வேண்டும். காந்திக்கு இது ஒரு குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கை இல்லை. அவர் அன்றாடம் பின்பற்றிய முறை. பெரினிசியஸ் அனிமியா என கஸ்தூரிபாவுக்கு நோய் கண்டறிந்தபோது காந்தி இயற்கை மருத்துவத்தையே கையில் எடுத்தார். தென்னாப்பிரிக்காவில் ப்ளேக் பரவியபோது அவருடைய தனிப்பட்ட பொறுப்பில் மூவருக்கு மண் சிகிச்சை அளிக்கிறார்.  அவர்களில் இருவர் பிழைக்கின்றனர். முகாமில் இருந்த இருபதுக்கும் மேற்பட்ட பிறர் மரிக்கின்றனர். மில்லி கிரகாம் போலாக் காந்தி மட்டும் ஒரு அரசியல் தலைவராக ஆகியிருக்காவிட்டால் கடந்த நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த ஹீலர்களில் ஒருவராக ஆகியிருப்பார் எனக்குறிப்பிடுகிறார். 

 . 

கவிராஜ் கணநாத சென்னின் அழைப்பின் பேரில் தான் காந்தி கொல்கத்தா அஷ்டாங்க ஆயுர்வேத கல்லூரி அடிக்கல் நாட்டுவிழாவுக்கு செல்கிறார். கணநாத் சென்னின் ‘ஆயுர்வேத அறிவியல்’ எனும் புத்தகம் காந்தியின் புத்தக சேகரிப்பில் உள்ளது. 1916 ஆம் ஆண்டு வாரணாசி இந்து பல்கலைக்கழகத்தின் அடிக்கல் நாட்டுவிழாவிற்கு மதன் மோகன் மாளவியாவால் காந்தி அழைக்கப்பட்டிருந்தார். அதே கூட்டத்தில் கணநாத் சென்னும் ஆயுர்வேதம் குறித்து உரையாற்றியிருக்கிறார் என்றவகையில் காந்திக்கு அவர் அறிமுகம் ஆகியிருக்கக்கூடும். அங்கே கணநாத் சென் ‘பிற அனைத்து மருத்துவமுறைகள் மொத்தமாக எத்தனைப்பேரை காப்பற்றியதோ அதைக்காட்டிலும் பன்மடங்கு அதிகமாக இந்திய மக்களை ஆயுர்வேதம் காப்பாற்றி வருவது மட்டுமின்றி பெரும்பாலும் முழுமையாக குணப்படுத்தவும் செய்கிறது. அதன் வெளிநாட்டு போட்டியாளர்கள் பலவும் அதை விட்டு விலகிச்சென்ற அதனுடைய வாரிசுகள்தான்’ என கூறியுள்ளார். 

காந்தி கொல்கத்தா அடிக்கல் நாட்டுவிழாவில் ஆற்றிய உரை சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. “நான் பதின்ம பிராயத்திலிருந்தே, அவரவர் பகுதிகளில் பேர் போன பல வைத்தியர்களுடன் தொடர்பில் இருந்திருக்கிறேன். ஒரு காலத்தில் நான் ஆயுர்வேத மருத்துவத்தை முழுமையாக நம்பினேன், மேற்கத்திய மருத்துவத்தை நாடிய எனது நண்பர்களுக்கும் இந்த ஆயுர்வேத மருத்துவர்களை காணுங்கள் என நான் பரிந்துரை செய்வேன். ஆனால் உங்களிடம் நான் ஏமாற்றப்பட்டேன் என ஒப்புகொள்ள கொஞ்சம் வருத்தமாக இருக்கிறது. நமது ஆயர்வேத மற்றும் யுனானி மருத்துவர்களுக்கு கொஞ்சம் அறிவு மட்டு. அவர்களிடம் பணிவே கிடையாது. மாறாக தங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும் எனும் திமிரே இருந்தது, அவர்களால் குணப்படுத்தமுடியாத வியாதியே இல்லை என்று எண்ணினார்கள். வெறுமே நாடி பிடித்து பார்ப்பதன் வழியாக நோயாளிக்கு அப்பெண்டிசைடிஸ் இருக்கிறதா அல்லது வேறு நோய்கள் இருக்கிறதா என கண்டறியமுடியும் என அவர்கள் நம்புகிறார்கள் என அறிந்தேன். பெரும்பாலான சமயங்களில் அவர்களுடைய நோயறிதல் பிழையானது மற்றும் முழுமையானதல்ல என அறிந்த போது, இது வெறும் ஏமாற்று எனும் முடிவுக்கு வந்தேன். மருந்துகளுக்கான விளம்பரங்களை பார்த்த போது – கவிராஜை கூறவில்லை, யுனானி ஹகீம்கள் மற்றும் வைத்தியராஜ்களின் விளம்பரங்கள், அவமானமாக இருந்தது. என்னை வெட்கமடையச் செய்தது , மிகவும் கடைநிலையில் உள்ள மானுட இச்சைகளை பேசும் இந்த விளமபரங்கள் நமது செய்திதாள்களையும், வாரந்திரிகளையும் அலங்கோலப்படுத்துகின்றன”. (CWMG – Vol 27 – 43)

காந்தியின் இந்த விமர்சனங்கள் பல ஹகீம்களையும் வைத்தியர்களையும் புண்படுத்தியது. ஒருவகையில் அவர் அதை எதிர்நோக்கியிருந்தார். காந்தி “ஆயுர்வேதத்தை விமர்சிக்கவில்லை ஆனால் அதை பின்பற்றுபவர்களாக சொல்லிகொள்ளும் சிலரை தான் விமர்சித்தேன்” என்றார். நட்பார்ந்த ரீதியில் தான் செய்த விமர்சனத்தை நிராகரிக்கும் உரிமை வைத்தியர்களுக்கு உண்டு, அப்படி செய்தால் தான் வருந்துவேன், தான் சொன்ன எல்லாவற்றிற்கும் பல அனுபவங்களும் ஆதாரங்களும் உண்டு என்றார். ‘தொன்மையாகவும் மேன்மையாகவும் இருப்பவை எனக்கும் பிடிக்கும் தான், ஆனால் அவற்றின் கேலிக்குள்ளாகும் நகல்களை முழுமையாக வெறுக்கிறேன். மேலும் பண்டைய நூல்கள் அவை பேசுபவற்றின் இறுதி சொல் எனும் நம்பிக்கையிலிருந்து மதிப்புடன் என்னை விலக்கிகொள்வேன். மூதாதைகளின் அறிவார்ந்த வாரிசாக, நம்மை வந்தடைந்திருக்கும் மரபை வலுப்படுத்தவும் மேம்படுத்தவுமே விழைகிறேன்.’ என்றார். மேலும்  ‘சிறுபான்மையினர் என்றாலும், அடக்கத்துடன் அறிவியல் ஆய்வுகளை செய்து வரும் சில கவிராஜர்கள் தனது விமர்சனத்தை வரவேற்றுள்ளதாகவும், அந்த சிலர் எண்ணிக்கையில் பெருக வேண்டும் என்பதே தனது விருப்பம் என்றும் எழுதினார்  (CWMG 0 vol 27 – 344)

இந்த சர்ச்சையை ஒட்டி கணநாத சென் காந்திக்கு கடிதம் எழுதுகிறார். வங்காள செய்தி இதழ்களிளும் ஆயுர்வேத வட்டாரத்திலும் அவருடைய உரை சர்ச்சை ஏற்படுத்தியதை சுட்டிக்காட்டி, ஒட்டுமொத்தமாக ஆயுர்வேதத்தை குறைசொல்லவில்லை, அதை பின்பற்றும் சிலரின் குறைகளையே விமர்சனம் செய்தேன் என விளக்கம் அளித்தால் நன்றாக இருக்கும் என கோருகிறார். காந்தியும் அதை ஏற்று விரிவாக ஆயுர்வேதம் குறித்த தனது பார்வையை, விமர்சனத்தை எழுதினார். மருத்துவம் ஆன்மாவை கருத்தில் கொள்வதில்லை, உடலை மட்டுமே கருத்தில் கொள்கிறது என பொதுவாக தனக்கு மருத்துவ முறைகள் மீதிருக்கும் விமர்சனத்தை சொல்லிவிட்டு, குறிப்பாக ஆயுர்வேத மருத்துவர்களைப் பற்றிய விமர்சனங்களை எழுதுகிறார். “பெரும்பாலான ஆயுர்வேத வைத்தியர்கள் போலியானவர்கள், தாங்கள் அறிந்திருப்பதை காட்டிலும் அதிகமாக தெரிந்தது போல் நடிப்பவர்கள்....அவர்கள் ஆயுர்வேதத்தை முறையாக கற்று உலகறியாமல் புதைந்து கிடக்கும் அதன் ரகசியங்களை வெளிகொனர்வதில்லை. ஆயுர்வேதத்திற்கு இல்லாத சர்வ வல்லமையை அவர்கள் ஆயுர்வேதத்தின் மீது சுமத்துவார்கள். அப்படி செய்வதன் வழியாக ஒரு காலத்தில் மிகவும் முற்போக்காக இருந்த அறிவியலை தேங்க செய்கிறார்கள். மேற்கத்திய மருத்துவர்களும் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களும் பெருமையுடன் பறைசாற்றிகொள்ளும் அபாரமான கணக்கற்ற கண்டுபிடிப்புகளுடன் ஒப்பிடத்தக்க ஒரேயொரு ஆயுர்வேத வைத்தியரின் கண்டுபிடிப்பை கூட நான் அறிந்ததில்லை.” நாடி நோக்கி நோயறியும் முறை மீதான நம்பகத்தன்மை பற்றி கேள்வி எழுப்புகிறார். தாவரம் மற்றும் உலோகங்களின் மருத்துவ பயன்பாட்டை பற்றிய அறிவை மட்டுமே அவர்கள் உரிமை கோர முடியும். அதுவும் பிழையாக கணிக்கப்பட்ட நோய்க்கு அளித்து நோயாளிகளுக்கு வாதையை அதிகரிக்கிறது என எழுதுகிறார். ‘மிகவும் கீழ் தரமான விளம்பரங்களை ஆயுர்வேத வைத்தியர்கள் செய்கிறார்கள். அவ்வகை வைத்தியர்களுக்கு ஆயுர்வேத சமூகத்தில் நன்மதிப்பும் இருக்கிறது என அறிகிறேன். நானறிந்தவரை எந்த ஒரு ஆயுர்வேத சங்கமும் இவ்வகையான அற வீழ்ச்சியை கண்டித்ததில்லை’ என்கிறார். மேலும் இறுதியாக “நான் பட்டியலிட்ட கேடுகளை ஆயுர்வேதம் மேற்கத்திய மருத்துவத்திடம் இருந்து நகலெடுத்து கொண்டது என கூறப்படும் சாக்கு எல்லாம் ஒரு பதிலே அல்ல. அறிவுள்ளவன் பிறரிடமிருந்து நல்ல விஷயங்களையே நகலெடுப்பான், மோசமானவைகளை அல்ல. நமது கவிராஜர்கள், வைத்தியர்கள், ஹகீம்கள் மேற்கத்திய மருத்துவர்கள் காட்டும் அறிவியல் முனைப்பை நகலெடுக்கட்டும். அவர்களுடைய பணிவை பிரதி செய்யட்டும். அவர்களை ஏழ்மையில் ஆழ்த்திக்கொண்டு மண்ணின் மருந்துகளை ஆய்வு செய்யட்டும், அவர்களிடம் இல்லாதவற்றை மேற்கத்திய மருத்துவத்திலிருந்து திறந்த மனதுடன் ஏற்று தமதாக்கி கொள்ளட்டும். மேற்கத்திய மருத்துவத்தின் ஆன்மீகமற்ற தன்மையை அவர்கள் புறக்கணிக்க வேண்டும். உடலை குணபடுத்தவும், அறிவியலின் பேரால் தன்னை விட கீழான பிராணிகளை கூருபோட்டு வதைக்கிறார்கள். ஆயுர்வேதத்திலும் பிராணிகளை கூருபோட அனுமதியுண்டு என சிலர் சொல்லக்கூடும். மன்னிக்க வேண்டும், நால்வேதங்கள் கூட பலியை புனிதபடுத்த முடியாது.’ CWMG- 27. (யங் இந்தியா 1925)

ஏறத்தாழ நூறாண்டுகளுக்கு பின்னர் காந்தியின் இந்த சொற்களை இன்று வாசித்தபோது அப்படியொன்றும் நிலைமை மாறிவிடவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. பத்திரிக்கைகளில் இருந்து காட்சி ஊடகத்திற்கு மாறியிருக்கிறார்கள். நோயறிதல், சிகிச்சை என எல்லா சிக்கல்களும் இன்றும் தொடர்கின்றன. காந்தியின் விமர்சனம் நிச்சயம் ஒரு தீர்க்கத்தரிசனம்தான். கணநாத் சென்னின் உரைகளை வாசிக்கும்போது ஆயுர்வேதத்தை அறிவியல் படுத்தும் முயற்சியில், அதன் தொன்மை சார்ந்த பெருமையில், நவீன அறிவியல் ஆயுர்வேதம் எனும் எதிரீடில் எந்த புதிய போக்குகளையும், பதில்களையும் யாரும் உருவாக்கவில்லை என்பதையும் உணர முடிகிறது. அன்றைய வைத்தியர்கள் செய்துகொண்டிருந்த/ சொல்லிக்கொண்டிருந்த அதே தவறுகளையும் சாக்குகளையும் தான் இன்றும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம் எனும் நிதர்சனம் ஆயுர்வேத மருத்துவனாக பெரும் சங்கடத்தை அளிக்கிறது. 

காந்திக்கு முன்னரே சுதேசிய கோட்பாடு திலகரால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் சுதேசி கோட்பாடு அங்கிருந்தே வேர்கொண்டது. காந்தியுடைய சுதேச கோட்பாடு அவர்களிடமிருந்து மாறுபட்டது. சுதேசி கோட்பாட்டின் படி மேற்கத்திய மருத்துவத்தை புறக்கணித்து ஆயுர்வேதம் மற்றும் யுனானி மருத்துவத்தை முன்னெடுப்பதை ஆதரிக்கிறீர்களா என்று அவரிடம் கேட்கப்பட்டபோது ‘அந்நிய தேசத்தை சேர்ந்தது என்பதற்காகவே பயனளிக்கும் அத்தியாவசியமான ஒன்றை தவிர்ப்பது சுதேசி கோட்பாட்டை சுருக்குவதாகும்’ என பதில் அளிக்கிறார். (CWMG – vol 31- 12) 

காந்தியின் வழிமுறை என்பது நடைமுறை லட்சியவாதம் சார்ந்தது. ‘சத்திய சோதனையில்’ அவர் பொதுப்பணத்தில் செயலபடும் அமைப்புகள் குறித்து எழுதும்போது அவற்றுக்கான தேவையை மக்கள் உணர்ந்தால் அது செயல்படும், அப்படியில்லை என்றால் அது மறைந்துவிடும், அதை செலவழித்து நிறுவக்கூடாது என சொல்கிறார். காந்திக்கு இருக்கும் இந்த நம்பிக்கை இயற்கை வைத்திய நம்பிக்கையுடன் சேர்ந்ததே. எல்லாவற்றையும் நிர்வகிக்கும் பேரறத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டார். இயல்பாக காந்தியை நாம் செயல்வழி யோக மார்க்கத்தை சேர்ந்தவர் என்றே புரிந்துகொள்கிறோம். அங்கே மனிதன் விழிப்புணர்வுடன் வகுக்கப்பட்ட கடமையை செய்கிறான். ஆயுர்வேதத்தின் மீதான பார்வையையும் அப்படியே புரிந்துகொள்ளமுடியும். நல்ல பலனளிக்கும் விலை மலிந்த ஆயுர்வேத மருந்துக்களை மேற்கத்திய மருத்துவம் பயின்றவர்கள் புறக்கணிப்பதையும் அவர் ஏற்கவில்லை. ஆயுர்வேதத்தின் மீதிருந்த மதிப்பு என்பது பெருமிதத்தின் பகுதியாக வந்தது அல்ல மாறாக அதன் நடைமுறை பயன் கருதியே. இந்த மதிப்பீடு அவரை வழிநடத்தியதால் அவரால் ஆயுர்வேதத்தை கடுமையாக விமர்சிக்கவும் முடிந்தது.  

கங்காதர் சாஸ்திரி ஜோஷிக்கு எழுதிய கடிதத்தில், ‘ஆயுர்வேதம் நீங்கள் முன்வைப்பது போல் எளிமையான, மலிவான, மிகுந்த பலனளிக்கும் மருத்துவ முறையாக இல்லை. இன்றைய தேதியில் ஆயிரம் ரூபாய் வரை வாங்கும் வைத்தியர்கள நான் அறிவேன், ஆகவே மேற்கத்திய மருத்துவர்களுக்கு ஈடாகவே இவர்களும் வசூலிக்கிறார்கள். ஆயுர்வேதத்தின் செயல்திறன் மீது நம்பிக்கை இழந்து தான் நவீன மருத்துவத்தை நாடுகிறார்கள். நேரெதிராக நடப்பதும் உண்டு, எனில் முன்னவர்களே அதிகம். எனது அனுபவத்தில் மலேரியாவுக்கு க்வினைன் அளவுக்கு, சாதாராண மேல் வலிக்கு அயோடின் அளவுக்கு, கிருமிநாசினியாக கோண்டி (condy’s)எண்ணெய் அளவுக்கு பலனளிக்கும் வேறெதையும் கண்டடையைவில்லை என்கிறார். (CWMG 34, 199). காந்தியின் விமர்சனம் ஆயுர்வேதத்தின் அன்றைய நிலையை கருத்தில் கொண்டது. அதன் தொன்மை மேன்மை சார்ந்து அல்ல. இன்றைய தேதியில் அது மக்களிடமிருந்து விலகியதாக, விலை உயர்ந்ததாக இருக்கிறது என்றே சொல்கிறார். 

ஆயுர்வேதத்தின் தற்கால பங்களிப்பு என்ன? அதன் கண்டுபிடிப்பு என்ன எனும் கேள்வி காந்தியுடைய கவலையாக இருந்திருக்கிறது. தற்கால அறிவியல் பங்களிப்பின் பொருட்டே அதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படும். ஆயுர்வேதத்தில் புதிய திசை நோக்கிய பயணம் நிகழவில்லை என்பதை தீர்க்கமாக சுட்டிக்காட்டுகிறார். ‘நமது வைத்தியர்கள் அச்சிடப்பட்ட உள்ளடகத்தையே திரும்ப திரும்ப சொல்கிறார்கள். ஆயுர்வேத மருந்துகள் கூறும் பல்வேறு பலன்களை நானும் அறிவேன். ஆனால் இன்று நிரூபிக்க முடியவில்லை என்றால் அதனால் என்ன பயன்?’ என கேள்வி எழுப்புகிறார் (யங் இந்தியா 8-8-1929)

தேன் பயன்பாடு பற்றிய ஒரு கடிதத்தில், ‘நூலில் உள்ளவற்றை அப்படியே சொல்வதோடு ஆயுர்வேத வைத்தியர்கள் தேங்கி விட்டார்கள், தங்களது அனுபவத்தில் பொருத்தி பார்க்கவில்லை’ என விமர்சனம் செய்கிறார். வைத்தியர்கள் அனுபவம் மற்றும் பரிசோதனையின் பாதையை தேர்வதற்கு பதிலாக வெறுமே நூல்களில் இருந்து ஸ்லோகங்களை மேற்கோள் அளிப்பதோடு திருப்தி அடைந்து விடுகிறார்கள். (நாராயண குல்கர்னிக்கு எழுதிய கடிதம், 20/10/1932). காந்தி மறைப் பிரதிகளை விடவும் தன்னனுபவங்களை மேலாக கருதியவர்.  

1941 ல் படேலுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் கூட ஆயுர்வேத வைத்தியர்கள் மீது தனக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்றே எழுதுகிறார். மற்றொரு தருணத்தில், ‘ஆயுர்வேத வைத்தியர்களின் மீதான விமர்சனம் என்பது வேறு. அரசு ஆயுர்வேத ஆராய்ச்சிக்கு நிதி அளிப்பதை நிச்சயம் எதிர்க்க மாட்டேன், அது காலத்தின் அவசியம்’ என எழுதுகிறார். 

‘ஆயுர்வேதத்தை பணத்தாலோ அல்லது அரசாங்க உதவியாலோ காப்பாற்ற இயலாது என உங்களிடம் முன்னரே கூறியிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு மாதமும் ஆயிரகணக்கான ரூபாய்களை அரசாங்கம் மரபு மருந்துகளை செய்பவர்களுக்கு அளித்தால் ஆயுர்வேதத்தை மீட்டிட இயலுமா? 

ஆயுர்வேதாச்சாரியர் கணநாத சென் வெளியூருக்கு சென்றால் நாளொன்றுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் வசூலிக்கிறார். யாகமின்றி எதையும் சாதிக்க முடியாது. யாகம் என்றால் வியர்த்து சோர்ந்து போகும் அளவுக்கு தொடர்ந்து அறிவுழைப்பை அளிப்பது. ஆயுர்வேதம் இன்னும் அறிவியலாகவில்லை, அறிவியலில் எப்போதுமே முன் செல்வதற்கான இடமுண்டு. அப்படி எதாவது வளர்ச்சி நிகழ்ந்து இருக்கிறதா?’ (வல்லப்ராம் வைத்தியருக்கு எழுதிய கடிதம் 28/6/1942)

கணநாத் சென் பெயரை குறிப்பிட்டு அவர் மீதான குற்றத்தை சுமத்துகிறார். முன்னரே காந்தி அரசல்புரசலாக ஆயுர்வேத வைத்தியர்கள் அதிகம் வசூலிக்கிறார்கள் என சொல்லிவந்தாலும் கணநாத் சென்னின் மீது குற்றம் சுமத்துவதை தவிர்த்து வந்தார். ஆயுர்வேதத்தின் முகம் என அறியப்பட்டவரின் நிலை அவரை வெகுவாக சீண்டியிருக்க வேண்டும். 

1946 ஆம் ஆண்டு ஒரு விவாதத்தில் ஏன் வைத்தியர்களை நாடாமல் எப்போதும் மருத்துவர்களையே நாடுகிறீர்கள் என ஒரு கேள்வி காந்தியிடம் எழுப்பப்பட்டது. அப்போதும் காந்தி ஆயுர்வேத வைத்தியர்களின் நோயறிதல் முறையை விமர்சனம் செய்கிறார். ‘ஒன்று முன்னே செல்ல வேண்டும் அல்லது பின்னே செல்ல வேண்டும். உலகத்தில் எதுவுமே அப்படியே தேங்கி நிற்பதில்லை. தேங்கி நிற்பவர்கள் உயிரற்றவர்கள் ஆகிறார்கள்.’ என கூறுகிறார்.(CWMG – vol 84 212)

ஆயுர்வேதத்தை முழுக்க அறிவியல் காரணங்களுக்காக நிராகரிக்கவில்லை. ஏனெனில் 1946 வாக்கில் ராமநாமமே எல்லா நோய்களுக்கும் தீர்வு. ஆயுர்வேதத்தின் அடிப்படை அதுவே என தன்னிடம் கூறப்பட்டுள்ளது என சொல்கிறார். ராமநாமம் நோய்களை தீர்க்கும் என்பதொரு நம்பிக்கை மட்டுமே. அதற்கு எவ்வித அறிவியல் அடிப்படையும் இல்லை. ஆனால் அவருடைய அனுபவ உண்மையாக அந்த நிலையை வந்தடைகிறார். காந்தியின் வழிமுறை தர்க்கம் சார்ந்தது. அவரை ஏற்கச்செய்யும் தர்க்க வலிமை அன்றைய ஆயுர்வேத தரப்பிற்கு இல்லை. இன்றளவும் இருக்குமா எனத் தெரியவில்லை. ஆயுர்வேதத்தின் மீது நல்லெண்ணமும் நம்பிக்கையும் கொண்டவராக இருந்தவர் காலப்போக்கில் அதன் மீது தீர்க்கமான விமர்சனங்களை வைப்பவராகவும், பிற்காலத்தில் மொத்தமாகவே நிராகரிப்பவராகவும் பரிணாமம் கொள்கிறார். காந்தி இந்திய பெருமிதம், கிழக்கத்திய பண்பாடு, இந்திய தேசியம், ராமநாமம் என பலவற்றையும் விடுதலைக்கான கதையாடலில் நடைமுறை பயன்பாடு கருதியே பயன்படுத்தினார் என புரிந்துகொள்ள இடமுண்டு. கோபராஜூ ராமச்சந்திர ராவ் என்கிற கோரா “காந்தியுடன் ஒரு நாத்திகன்” எனும் சிறு நூலை எழுதி இருக்கிறார். மிக சுவாரசியமான அந்நூலின் இறுதி கட்டுரையில் காந்தி நாத்திகவாதத்தை ஏற்க நெருங்கி வந்தார் என எழுதுகிறார். “பாபுஜியின் மனமானது எப்போதும் விரிந்து முன்சென்றுகொண்டே இருந்தது.அவர் மனிதத்தை புதிய எல்லைகளுக்கு முன்னகர்த்தினார்,அவர் மனிதத்தின் போக்கிலேயே முன்னகர்ந்தார்.அவரது மானுட பார்வை ரகுபதி ராகவ வகை கடவுள்களில் தொடங்கியது, அவர் முன்நகர முன்நகர வாய்மையே கடவுள், கடவுளே வாய்மை போன்ற நிலைகளை கடந்தார்.பழம் சுமைகளை எக்காலத்திலும் வளர்ச்சிப்பாதைக்கு தடையாக அவர் வளரவிட்டதில்லை.மனிதகுலத்தின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்காக மனிதன் கடவுளை துறக்க வேண்டும் எனும் நிலை வந்தால்,அவர் நிச்சயம் அதை செய்ய தயங்கிட மாட்டார்.” 

காந்தியிடம் சித்தாந்தங்கள் என ஏதுமில்லை அவரிடம் வழிமுறைகள் மட்டுமே இருந்தன ஆகவே அவர் மெய்யியலாளர் அல்ல என விமர்சிப்பவர்கள் உண்டு. ஒருவகையில் அது உண்மைதான், ஆனால் இந்தக் கூறே காந்தியத்தை ஒருபோதும் அடிப்படைவாதம் கைகொள்ளமுடியாததாக ஆக்குகிறது. மாறுபட்ட சித்தாந்தங்கள் உடையவர்களை எதிர்தரப்புகளை நோக்கி உரையாடச் செய்கிறது. காந்தியம் முற்றதிகாரத்திற்கு எதிரான ஆற்றல் வாய்ந்த எதிர்வினையாகிறது. 

-

மன்றம் நிகழ்வு

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மதுரையில் 'மன்றம்' அமைப்பு ஏற்பாடு செய்திருந்த நிகழ்வில் உரையாற்ற சென்றிருந்தேன். கடந்த ஆண்டு மன்றம் அமைப்பு தொடங்கப்பட்டது. அப்போது இதன் நிறுவனர்களில் ஒருவரான வெங்கட்ராமனை சங்கீதா ஸ்ரீராம் அறிமுகப்படுத்தினார். சென்னையில் மூன்று நான்கு நிகழ்வுகள் நடத்தி இருக்கிறார்கள், பெங்களுரு மற்றும் கோவையிலும் நிகழ்வுகள் நடத்தி இருக்கிறார்கள். தமிழில் டெட் உரை போன்ற செறிவான முயற்சி என சொல்லலாம். துறை வல்லுனர்களை அழைத்து இருபது இருபத்தி ஐந்து நிமிடங்கள் பேச வைக்கிறார்கள். பார்வையாளர்கள் அதிகபட்சம் நூறு பேர் இருக்கலாம். உரைக்கு பின் சிறிய கேள்வி பதில் அமர்வும் உண்டு. யூ ட்யூபில் உரைகள் வலையேற்றப்படும். 'மன்றத்தை' நிறுவிய இன்னொருவர் மரகதவள்ளி. எங்கள் ஊர்க்காரர். எனது ஆசிரியரின் மகள், பள்ளியின் வகுப்பு தோழியின் மூத்த சகோதரி. இந்நிகழ்வில் தான் அவரை முதன்முறையாக சந்தித்தேன். மேடைகள் எனக்கு இப்போது எந்த பதட்டத்தையும் அளிப்பதில்லை. எதிர்கொண்டு பழகிவிட்டேன். ஜெயமோகன் முன் மேடையில் பேசுவது மட்டும் கொஞ்சம் பதட்டமளிக்கும் விஷயம். அதையும் கூட இப்போது ஓரளவு கடந்துவிட்டேன் என்றே சொல்ல வேண்டும். மரகதவள்ளி முந்தைய நாள் எனக்கு அழைப்பை வாட்சப் செய்தபோது சக பேச்சாளர்கள் குறித்து பெரிதாக எனக்கு எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை.

காலை மரகதவள்ளி குடும்பத்துடன் நானும் காரில் சேர்ந்துக்கொண்டு மதுரையை வந்தடைந்தேன். பத்து மணிக்கு எங்களைத் தவிர எவருமே இல்லை. எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்துவிட்டு ஆட்கள் வர காத்திருந்தோம். சேம்பர் ஆப் காமர்சில் மாடி மெப்கோ அரங்கில் கூடுகை ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. எனக்கு காந்தி குறித்து பேசுவதா அல்லது ஆயுர்வேதம் குறித்து பேசுவதா என்றொரு குழப்பம் இருந்தது. ஒருவழியாக ஆயுர்வேதம் குறித்தே பேசலாம் எனும் முடிவுக்கு வந்தேன். சமீபத்தில் தான் பாலசுப்பிரமணியம் முத்துச்சாமியின் 'இன்றைய காந்திகள்' வாசித்திருந்தேன். அதில் அரவிந்த் கண் மருத்துவமனை சார்ந்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை எனக்கு மிகப்பிடித்த ஒன்று. 

எழுத்தாளர் சுரேஷ்குமார இந்திரஜித் மற்றும் நண்பர் டாக்டர். ரவிச்சந்திரன் வந்திருந்தார்கள். எழுத்தாளர் சுசித்ரா வந்திருந்தார் என்று அறிந்து கொண்டேன். தாமதமாக துவங்கிய அரங்கில் முதலாவதாக பறவையியல் ஆர்வலர் ரவீந்திரன் பேசினார். மதுரை மற்றும் சுற்று வட்டாரத்தில் 281 வகை பறவை இனங்கள் உள்ளன என்றார். பறவைகளின் தமிழ் பெயர்கள், அவற்றின் வாழிட நெருக்கடிகள் என செறிவான உரை.

அடுத்ததாக அரவிந்த் கண் மருத்துவமனை நிறுவனர் டாக்டர். வெங்கிடசாமியின் தங்கை டாக்டர். நாச்சியார் பேசினார். அரவிந்த் மருத்துவமனையின் செயல்பாடு குறித்து அவர் ஆற்றிய உரை உண்மையில் இப்போது வரை என்னை சிந்திக்க செய்தபடி இருக்கிறது. இதன் தாக்கம் நெடுநாள் இருக்கும் என்றே நம்புகிறேன். ஒரு நிறுவனம் நல்ல நோக்கத்திற்காக மக்களுக்காக தொடங்கப்பட்டால் அது மக்களால் நடத்தப்படும். அவர்கள் அதை தங்களுடையதாக ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்றார்.எங்களுக்கு தங்க பதக்கங்கள் பெற்றவர்கள் தேவையில்லை. நாங்கள் வேலைக்கு எடுக்கும் மனிதர்கள் சமூகத்துடனும் குடும்பத்துடனும் நல்லுறவில் இருக்கிறார்களா என்பதே எங்களுக்கு முக்கியம் என்றார். அபார மன எழுச்சி அளித்த உரை. ஆயுர்வேதத்தில் இப்படியான ஒன்றை எப்படிச் சாத்தியமாக்குவது என்பதை யோசித்து கொண்டிருக்கிறேன். தெரியவில்லை. 

அடுத்து பேசிய செந்தில்குமார் தொழில்நுட்ப வல்லுநர். பழங்குடி மக்களின் பேறுகால சிக்கல்களுக்கு தீர்வு காணும் வகையில் ஒரு தொழில்நுட்ப கருவியை உருவாக்கியுள்ளார். செலவற்ற எளிய தொழில்நுட்பம்தான் ஆனால் நூதனமான பங்களிப்பு. அநேகமாக அவருக்கு என் வயதிருக்கலாம். ஆனால் அதற்குள்ளாக அவர் செய்திருக்கும் சாதனை அளப்பறியாதது. உணவு இடைவெளிக்கு பிறகு நான் பேச வேண்டும். முதன்முறையாக இத்தகைய ஒரு மேடையில் இருத்தலியல் கேள்விகளை கொண்ட அற்பனாக நின்று பேசுவது கூச்சத்தை அளிப்பதாக இருந்தது. காந்தியை செயல்வழியாக அல்ல அறிவார்ந்த தளத்திலேயே என்னால் அணுக முடிந்திருக்கிறது. இந்த நிகழ்வின் ஊடாக காந்தியை தான் நான் பல்வேறு பரிமாணங்களில் கண்டேன். எனக்கு பின் பாமயன் அறம் சார் வணிகம் பற்றியும் வேளாண்மை சமூகத்தை கட்டமைப்பது பற்றியும் பேசினார். இறுதியாக மதுரை துணை ஆணையர் லில்லி கிரேஸ் காவலர்- மக்கள் உறவு பற்றி செறிவான சிறிய உரை ஆற்றினார். எனது உரை விரைவில் வலையேற்றப்படும். 

நிகழ்விலிருந்து எனக்கு பெற்றுக்கொள்ள ஏராளமான விஷயங்கள் இருந்தன. செறிவாக சரியான மனிதர்களை கொண்டு, உரிய நேரத்தில் சிதைவின்றி, உரிய தலைப்பில் நிகழ்ந்த உரைகள் என்பதால் மன்றம் அமைப்பின் மீது எனக்கு நம்பிக்கையும் மதிப்பும் கூடியது. அவர்கள் இதை தொடர்ந்து முன்னெடுக்க வேண்டும். நண்பர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

https://www.youtube.com/channel/UCHoyxwXV_MwBgGCCcIJG2FQ  இத்தகைய முயற்சியை நண்பர்கள் ஆதரிக்க வேண்டும். 

உணவே மருந்து - டாக்டர்.எல்.மகாதேவன்

(ஆம்னிபஸ் பதிவு)

ஆயுர்வேத மாணவனாக அன்றுதான் நான் என் முதல் கருத்தரங்கில் அமர்கிறேன், ஆக்ஸிஜென், கார்பன் ஹைட்ரஜன் என்று அதுவரை அறிந்தவர்கள் வெளியேறி வாயு, அக்னி, கபம்  என  புதிய குணச்சித்திரங்கள் அறிமுகமான தருணம். குழப்பங்களும் கேள்விகளும் நிறைந்த வேறோர் உலகத்தில் திசை தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தேன். பொறியியல் படித்திருக்க வேண்டும் , நாம் தவறான முடிவை எடுத்துவிட்டோமோ என்று குழம்பித் திரிந்த நாட்கள் அதைத் தொடர்ந்தன (இன்றும் அவ்வப்போது அந்த எண்ணம் குறுக்கிடுகின்றது என்பது வேறு விஷயம்). மீண்டும் மீண்டும், அடுத்தடுத்து, மேடையேறி புத்தகங்களில் உள்ளதை ஆசைதீர வாந்தியெடுத்த பேச்சாளர்களை பார்த்தபோது கிட்டத்தட்ட என் சந்தேகம் உறுதி செய்யப்பட்டது, இது நம் வாழ்விற்கு பயனளிக்கப் போவதில்லை, ஆயுர்வேத கல்லூரி செத்த கல்லூரிதான், நான் வாசிப்பது அறிவியல் பாடம் அல்ல இன்றைக்குப் பயன்படாத வரலாறுதான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். 

அந்த நேரத்தில் அரங்கத்தில் ஒரே பரபரப்பு, முழுக்கை சட்டைபோட்ட சிவந்த  மனிதர் ஒருவர் மேடைக்கு வந்தார். மற்றொரு அறுவை என்று எண்ணியிருந்த தருணத்தில், "ஆயுர்வேத சூத்திரங்களை மனனம் செய்து என்னுடைய நினைவுத்திறனை காண்பிக்க நான் வரவில்லை, ஆயுர்வேத சூத்திரங்கள் மருத்துவனுக்கு எங்கெங்கு உதவுகின்றன என்று என் அனுபவத்தில் கண்டுகொண்டதை உங்களுடன் பகிரவே நான் வந்திருக்கேன்," என்றார் அவர். சோம்பிக் கூனிய அரங்கமே நிமிர்ந்து அமர்ந்தது, அடுத்த நாற்பத்தைந்து நிமிடங்கள் அவராற்றிய உரை என் வாழ்வையே மாற்றியது என கூறலாம். ஆயுர்வேதத்தின் மீது நம்பிக்கை பிறந்தது, 

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நீண்டுக்கொண்டிருக்கும் மனிதகுலத்தின் நோய்களுக்கு எதிரான யுத்தத்தில் நானும் ஒரு கண்ணி என உணர்ந்தேன், இனி இதை ஒருபடி முன் கொண்டுசெல்ல வேண்டும், அதுவே என் கடமை. ஆயுர்வேதத்தின் மகத்தான கண்டுபிடிப்புகளைச் செய்து அதற்காக நோபல் பரிசு பெறும் போது என்ன உரையாற்ற வேண்டும்  என்றெல்லாம்  கனவு காணத் தொடங்கினேன்.  கனவுகளுக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை. அன்று உரையாற்றியவர்தான் தெரிசனம்கோப்பு டாக்டர்.எல்.மகாதேவன். இன்றளவும் ஆயுர்வேதத்தைப் பொருத்தவரை அவரே என்னுடைய மானசீக குருவாக இருக்கிறார். அவர் எழுதிய நூல் தான் உணவே மருந்து.

“எனது பேற்றை வியக்காமல் என் செய? பேறு மாத்திரமன்றி நன்றிக் கடனும் ஆகும், அவரது நூலுக்கு இன்று நான் முன்னுரை எழுதுவது. யோசித்துப் பார்க்கையில், சமூகத்தின் சொறி சிரங்குக்கு அல்லது இளைப்புக்கு நானும் இன்று இலக்கியம் என்றொரு எண்ணெய் தயாரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் போலும். ஆனால் நோய் குணமாகியதா, குணமாகுமா என்பது வேறு கேள்வி!” என்று இந்த நூலிற்கான முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார் நாஞ்சில் நாடன்.

பஞ்சமகாபூதங்களின் சேர்க்கையில் உருவானதால்தான் பிரபஞ்சம் என அழைக்கிறோம். இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு அம்சமும் பஞ்ச மகாபூதங்களின் வேறுபட்ட விகிதாசாரக் கூட்டினால் உருவானது என்று நம்புகிறது ஆயுர்வேதம். உட்கொள்ளும் உணவும் ஐம்பெரும் பூதங்களே, அதை உட்கொள்ளும் மனிதனும் ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆனவன்தான். மனிதனை இயக்கும் முக்குற்றங்கள் என அழைக்கப்படும் வாத, பித்த, கபமும் ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆனதே. உட்கொள்ளும் உணவு அக்னியால் செரிக்கப்பட்டு உடலில் அந்தந்த பரமாணுக்கள் அந்தந்த பூதங்களை போஷிக்கின்றன. உடலின் முக்குற்றங்களாகிய வாத பித்த கபமும், மனதின் முக்குற்றங்களாகிய சத்வ ரஜோ தமசும் வெகு நுட்பமான உறவுகளைக் கொண்டிருப்பதால், உண்ணும் உணவு மன செயல்பாடுகளையும் கணிசமாக பாதிக்கும் என்று சொல்கிறது ஆயுர்வேதம். ஆயுர்வேதத்தில் விவரிக்கப்படும் மன நோய்களுக்கும்கூட உணவு காரணிகளை பட்டியலிடுகின்றன மூல நூல்கள்.

டாக்டர்.எல்.மகாதேவன் 

இந்த நூலின் முதல் அறுபது பக்கங்கள் தேர்ந்த ஆய்வுக்கட்டுரையின் நேர்த்தியுடன் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. ஆயுர்வேத நூல்களிலும், தொன்மையான இந்திய நூல்களிலும் உள்ள பல குறிப்புகளைத் தொகுத்துள்ளார் நூலாசிரியர். இரண்டாம் பகுதி முழுவதும் கஞ்சி, பொடி வகைகள், சூப் வகைகள், சாத வகைகள், களி வகைகள், ரசம், கூட்டு, குழம்பு, பச்சடி என பதினேழு வகை உணவுகளில்  பல ஆரோக்கியமான உணவுக் குறிப்புகளையும், செய்முறைகளையும்  தொகுத்துள்ளார். ஆயுர்வேத நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள உணவுக் குறிப்புகள்  மட்டுமின்றி, மரபாக தமிழகத்திலும் கேரளத்திலும் புழக்கத்தில் உள்ள  மருத்துவ குணம் நிறைந்த தாவர வகைகளைக்கொண்டு புதிதுபுதிதாக பல குறிப்புகளையும் அளிக்கிறார் மகாதேவன் (இவை எதையும் இதுவரை நான் முயன்றதில்லை ). 

உதாரணமாக, வழமையான ரசப்பொடியுடன் சிறிது நெய்யும் கடுகு தாளித்த வாதநாராயண இலைகளையும் சேர்த்து ரசம் வைத்தால் கைகால் வலி, இடுப்பு-முதுகு வலி, வாதக் கோளாறுகள் மட்டுப்படும் என்கிறார். எள்ளுப் புண்ணாக்கு நீரிழவு நோய்க்கு பயன்படும் என்கிறார். நிலக்கடலையை 'ஏழைகளின் பாதாம்' (poorman's almond) என்று அழைக்கிறார்கள் நவீன ஊட்டசத்து நிபுணர்கள், வெல்லத்துடன் சேர்த்து கடலையை உண்ணும போது புரதம், இரும்புசத்து, என அனேக சத்துக்கள் கிடைக்கும் என்கிறார்கள். எள்ளு உருண்டையும், கடலை உருண்டையும்  நம் கைக்கெட்டும் தொலைவில் உள்ள ஆரோக்கியமான அதேவேளை ருசியான பண்டங்கள். இந்த நூலின் மிக முக்கியமான அம்சம் என நான் கருதுவது, பெரும்பாலும், இந்த நூலில்  குறிப்பிடப்படும்   உணவுப் பண்டங்கள் அனைத்துமே நம் அருகாமையில், எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய மருத்துவ குணம் நிறைந்த தாவரங்களைக் கொண்டு செய்யப்படுவதுதான். ஆகவே செலவும் குறைவு , ஆரோக்கியமும் உறுதி.

உடலுள் இருக்கும் இறைவனின் வடிவான அக்னிக்கு ஆஹுதியாகக் கொடுக்கப்படுவதே உணவு. இந்த உடல் அன்னத்தினாலானது. ஆயுர்வேதத்தில் உணவு உட்கொள்ளும் விதிமுறைகள் விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளன. முன்னர் உண்ட உணவு செரித்த பின்னர்தான் அடுத்து உண்ண வேண்டும், பசியில்லாமல் உண்ணக்கூடாது, இரைப்பையை நான்கு பாகங்களாக பிரித்தால், அதில் இரண்டு பாகத்திற்கு திட உணவுகளையும், ஒரு பங்கிற்கு திரவ உணவுகளையும் உட்கொண்டு மற்றொரு பங்கை காலியாக விடவேண்டும். அதிவேகமாகவோ, அதிமந்தமாகவோ உட்கொள்ளக்கூடாது. முதலில் இனிப்பு பண்டங்களும், பின்னர் மற்ற சுவை உணவுகளையும் உண்ண வேண்டும், இறுதியாகவே கசப்பான உணவை உட்கொள்ள வேண்டும் என்கிறது ஆயுர்வேதம். நம் பாரம்பரிய உணவு முறையில் உண்ணும்போது, தொடக்கத்தில் இனிப்பான உணவுகளை உண்பதால் வாத தோஷம் சமனடைகிறது, அடுத்ததாக புளிப்பு சுவையை அடிநாதமாக கொண்ட சாம்பார் ரசம் போன்ற உணவுவகைகள் அக்னியை தூண்டி பித்தத்தை முறைபடுத்துகின்றன, இறுதியாக கபத்தை சமன் செய்ய மோர் உதவும். 

மருதம், நெய்தல், பாலை, குறிஞ்சி, முல்லை என ஐவகை நிலங்களில் புழங்கிய உணவுமுறை பற்றிய குறிப்புகளும் உண்டு. ஆயுர்வேதம் உணவின் குணாம்சங்களை ஆறு சுவைகளைக் கொண்டே வரையறுக்கிறது, ஒவ்வொரு சுவையின் தன்மையும் அதை உட்கொள்வதால் ஏற்படும் மாற்றமும் விரிவாக அலசப்பட்டுள்ளன. வெவ்வேறு காய்கனிகள், தானியங்கள், மற்றும் உணவு வகைகளின் இயல்புகளையும் அது உடலில் ஏற்படுத்தும் விளைவுகளையும் ஆயுர்வேத மூல நூல்கள் விளக்குகின்றன, அவையும் இங்கு தொகுத்தளிக்கப்பட்டுள்ளன. பின்னிணைப்பாக பண்டையகாலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட சமையல் உபகரணங்களின் படமும் பெயர்களும் இடம்பெற்றுள்ளன.

கிருஷ்ண தேவ ராயர் காலத்து கல்வெட்டுகளில் அதிரசம் (அதீத இனிப்பு சுவை உடையது என்று பொருள்) பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. வடமொழியில் இறைவனுக்கு பண்டைய  படைக்கப் படும் உத்காரிகை எனும் பண்டத்தை பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன அதுவே இன்று தோசை என அழைக்கப்படுகிறது. இட்டு அவி எனும் சொல் மருவி இட்லி வந்தது என ஆங்காங்கு சில சுவாரசியமான வரலாற்று தகவல்களையும் நமக்கு சொல்லிச் செல்கிறது இந்நூல்.

இன்று உலகெங்கும் அதிவேகமாக வளர்ந்து வரும் தொழில்துறைகளில் ஒன்று ஆரோக்கிய பராமரிப்பு துறை (wellness industry), சந்தையில் அநியாய விலையில் குவியும் விதவிதமான விளைவுகளைக் கோரும் பன்னாட்டு ஊட்டசத்து மாத்திரைகளும் பானங்களும் விற்றுத் தீர்வதைப் பார்க்கும்போது சற்று பயமாகத்தான் இருக்கிறது. அடிப்படையில் நம் ஒழுங்கீனமான உணவு வழக்கங்களை முறைப்படுத்தாமல் மருந்துகளாக வாங்கி அடுக்குவதில் என்ன பயன்?

முன்னுரையில் நாஞ்சில்நாடன் எழுதுகிறார், “உணவைக் கலோரியாக மட்டும் கருதாமல், வயிற்றுப் பையைக் குலுக்கி நிறைப்பதாக மட்டும் கருதாமல், தீட்டி வைத்திருக்கும் நாவுக்குத் தீனியாக மட்டும் நினைக்காமல் அதையோர் மருந்தாகக் கொண்டால் நோயற்ற வாழ்வை நாம் வாழலாம்.” இந்த செய்தியை இந்த நூல் நமக்கு கச்சிதமாக உணர்த்துகிறது.

உணவே மருந்து

டாக்டர்.எல்.மகாதேவன்

காலச்சுவடு வெளியீடு

PHYSICAL DIAGNOSIS - RUSTOM JAL VAKIL & ASPI F. GOLWALLA

(ஆம்னிபஸ் தளத்தில் வெளியான கட்டுரை)

கோனார் நோட்ஸ், டைகர் மேக்ஸ் கைடு என பாட நூல்களுக்கும் துணை நூல்களுக்கும் அறிமுகமும் விமர்சனமும் எழுத தொடங்கினால் தமிழகத்தில் ஆளாளுக்கு விமர்சகர் ஆகி விடலாம்தான். நேரமின்மையோ வாராவாரம் தொடர்ந்து எழுதியாக வேண்டிய கடமையுணர்வோ மட்டும் அல்ல, இப்புத்தகத்தை பற்றி எழுத வேறு சில காரணங்களும் எனக்குண்டு. 

அறிவியல் பாட நூல்கள் இருவகை - கறாரான அறிவியல் நடையில் கடினமான மொழியில் அதிக அளவில் எழுதப்படும் நூல்கள் முதல் வகை. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மேல்நாட்டு அறிஞர்கள் எழுதும் நான்கைந்து அசலான துறை நூல்களில் இருந்து அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக பத்திகளை பிய்த்துப் போட்டு நம்மூர் அறிஞர்கள் தேர்வில் தேர்ச்சி எனும் நோக்கத்திற்காக மட்டும் உருவாக்கும் கலவைகளே இவ்வகை நூல்களில் பெரும்பாலானவை. மருத்துவத்திலும் பொறியியலிலும் மலிந்திருக்கும் மூன்றாம்தர நூல்கள் பெரும்பாலும் இப்படி உருவானவையே. எழுத்து நடையில் உள்ள வேற்றுமைகள் நமக்குத் தெளிவாகவே இவையெல்லாம் பத்து நூல்களின் கொத்து பரோட்டா என்பதைக் காட்டிவிடும். 

மற்றொரு வகையுண்டு. அறிவியலை வாழ்வில் பொருத்திப் பார்க்கும் நோக்கம் கொண்ட, அனுபவ அறிவு மிளிரும், எளிமையான நடையில் தெளிவாக எழுதப்படும் நூல்கள். துறை சார் மேதமைக்கு மட்டும் என்றில்லை, ஆர்வமிருக்கும் சாமானியரும் இவற்றை வாசிக்க முடியும்.  துறை சார் அறிவுடையவர்களும் அறியாத ஏதோ ஒரு நுட்பத்தை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் அதே வேளையில், அத்துறைக்கு முற்றிலும் அன்னியராய்  இருக்கும் சாமானியரும் தொடர்ந்து வாசிக்கக் கூடியதாகவும் இருக்கும் நூலையே ஒரு நல்ல அறிவியல் நூல் என்பேன். (உதாரணம் – phantoms in the brain, திரி தோஷ மெய்ஞான விளக்கம்)

கோல்வாலா, வக்கில் எழுதி பல பதிப்புகள் கண்ட இந்த நூலில் துறை சொற்கள் சாமானிய வாசகரை கொஞ்சம் விலக்கி வைக்கக்கூடும். இது ஒன்றைத் தவிர, இரண்டாம் வகைமைக்குள்தான் இந்த நூல் தன்னை அதிகம் பொருத்திக் கொள்ளும் என்று தோன்றுகிறது. ஆயுர்வேத மருத்துவ கல்லூரியில் இறுதியாண்டு படித்த காலகட்டத்தில் வாங்கிய புத்தகம். இன்றுவரை அதிக முறை நான் புரட்டிய நவீன மருத்துவ நூல் என்றால் அது இந்நூலாகத்தான் இருக்கும். எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான நூல். தொடர்ந்து வாசித்ததன் வழியாகவே நோயாளிகளை எதிர்கொள்ளும் நம்பிக்கை ஓரளவிற்கு நிலைத்தது என சொல்வேன்.

நோயாளிகள் சொல்லும் பொதுவான அறிகுறிகளைப் பட்டியலிட்டு, அவை எந்தெந்த நோய்களுடன் தொடர்புடையவை என்பதை முதல் பகுதி விவரிக்கிறது. அதன் பின்னர் உச்சந்தலை முதல் உள்ளங்கால் வரை பகுதிவாரியாய் கவனிக்கப்பட வேண்டிய நோய்க்குறிகளை விவரிக்கிறது அடுத்த பகுதி. பனிரெண்டாம் பதிப்பிற்கான முன்னுரையில் “ பரிசோதனை கூடங்களும், நவீன கருவிகளும் எவ்வகையிலும் கண், செவி, விரல் நுனி ஸ்பரிசம் மூலம் செயலாற்றும் நோயறியும் முறைகளுக்கு மாற்றாகாது என்பதை இந்நூல் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் நோக்கில் எழுதப்பட்டுள்ளது” என்று எழுதுகிறார் கோல்வாலா. இதுவே இந்நூலின் சாராம்சம் எனக் கூறலாம். ஒன்று மனிதனுக்குள் குழாய் செல்ல வேண்டும் அல்லது குழாய்களுக்குள் அவன் செல்ல வேண்டும்- இதுவே இன்றைய நவீன மருத்துவத்தின் வழிமுறையாக இருக்கிறது.

அறிவியலுக்கும் தொழில்நுட்பத்திற்கும் உள்ள தொடர்பை விளக்கும் விதமாக நேர் விவாதத்தின்போது வேளாண் விஞ்ஞானி நம்மாழ்வார் ஒரு முறை சொன்னார் “பல்லு தேச்சா நல்லது இது அறிவியல், அத ஆலம் குச்சியிலையும் விளக்கலாம், நூறு ரூபா ப்ரஷ்லயும் விளக்கலாம். தனக்கு லாபம் தர்ற தொழில்நுட்ப்பத்தைத்தான் ஒவ்வொருத்தனும் உருவாக்குவான்”. அறிவியல் ஒருவகையான ஆன்ம தேடல். தொழில்நுட்பம் அப்படியிருக்க வேண்டியதில்லை. லாப வெறியும் சுயநலமும் ராட்சசத்தனமான தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்கி பெருந்திரள் மக்களை அடிமையாக்கி வைத்திருக்கிறது. காந்தி அஞ்சியது இதைதான் - அறிவியலை அல்ல, அறிவியலின் பெயரால் நிகழ்த்தப்படும் சுரண்ட;லை.

இன்று நவீன மருத்துவம் இப்படி லாபம் தரும் தொழில்நுட்ப மாஃபியாக்களின் பிடியில் சிக்கியிருக்கிறதோ எனும் சந்தேகம் நாளுக்கு நாள் வலுவடைந்து வருகிறது. பலவகையிலும் மருத்துவமே அறிவியலைக் காட்டிலும் கலை எனும் வகைப்பாட்டிற்குள் அடங்குவதாகவே எனக்கும் தோன்றுகிறது. அதுவும் புலன் சார் நேரடி நோயறியும் முறை (clinical diagnosis -medicine) உண்மையில் ஒரு கலை என்றே சொல்ல வேண்டும். பொறுமையாக நோயாளி சொல்வதை செவிமடுத்துக் கேட்டு, சில அடிப்படை சோதனைகளை செய்வதன் மூலமே தொண்ணூறு சதவிகித நோய்களைக் கண்டறிய முடியும். அகவயமாக நோயாளி என்ன உணர்கிறான் (symptoms) ? புலனுறுப்புகளைக் கொண்டு மருத்துவர் புறவயமாக எவைகளை கவனிக்கிறார் (signs) ? அசைவுகள் மூலம் உணரப்படும் புறவயமான நோய் குறிகள் எவை (tests)?   இவை மூன்றையும் சரியாக உள்வாங்குவது நோயறிதலின் முக்கியமான அடிப்படைகள்.

நூலின் உள்ளடக்கம் சார்ந்து, பயனுள்ள ஒரு சிறு பகுதியின் மொழியாக்கத்தைச் சுருக்கி தருகிறேன். நாம் அனைவரும் அறிந்த, உணர்ந்த தலைவலிதான் பேசுபொருள்.

தலை வலி என்னென்ன காரணங்களால் வரக்கூடும்?

மன அழுத்தம், மன நிலை காரணமாக, தசை நார்கள் சுருங்கி ஏற்படும் அழுத்தம் காரணமாக, மைக்ரேன், க்ளுகோமா போன்ற கண் நோய்கள், பற்களின் வேர்களில் ஏற்படும் கட்டிகள், சைனசில் கிருமி தொற்று, கழுத்து எலும்பு தேய்மானம், ரத்தநாளங்களில் நோய் தொற்று, கான்சர் கட்டிகள், மூளை கட்டிகள், மூளையில் ரத்த கட்டு, மூளைக்குள் அழுத்தம் அதிகரித்தல் ( intra cranial pressure elevated) போன்றவைகளில் எது வேண்டுமானாலும் காரணமாக இருக்கலாம்.

தலைவலியின் வரலாற்றைக் கேட்டறிவதன் மூலமும், அதன் தன்மையை புரிந்துகொள்வது மூலமும் மேலும் நோயை நெருங்க முடியும். சிறு வயதிலிருந்தே அடிக்கடி தலைவலி வருவதும் போவதுமாக இருந்தால் அது மைக்ரேனாக இருக்கக்கூடும். திடீரென்று தோன்றும் தீவிரமான தலைவலிக்கு மூளைக்குள் புதிதாக முளைக்கும் கட்டி அல்லது மெனிஞ்சிடிஸ் காரணமாக இருக்கலாம். தீவிரமான துல்லிய வலி – சைனசைடிஸ், ரத்த கசிவு, தலையில் அடி ஆகியவைகள் காரணமாக ஏற்படலாம். அதுவே பரவலான மந்தமான வலியாக இருந்தால், கோடின், கர்பத்தடை மாத்திரைகள் ஆகியவைகளை உட்கொள்வது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். பொதுவாக ஒற்றை தலைவலி மைக்ரேனுடன் தொடர்புடையது. அதுவே முன்தலை வலியாக இருந்தால் ரத்தத்தில் யூரியா அளவு கூடுவது காரணமாக இருக்கலாம். பின் மண்டையில் இருந்து முன் தலையை நோக்கி பரவும் வலி பொதுவாக கழுத்து எலும்பு தேய்மானத்துடன் தொடர்புடையது. அதுவும் இவ்வகை வலி காலை வேளைகளில் அதிகரிப்பதை கவனிக்க முடியும். தலையை இறுகக் கட்டுவதால் வலி குறைகிறது என்றால் ரத்தநாளம் தொடர்புடைய தலைவலியாக இருக்ககூடும்.

இது ஒரு சிறு உதாரணம் மட்டுமே. சரியான உரையாடல் வழியாகவே எளிதாக நோயறிய நம்மால் இயலும் என்பதைச் சுட்டவே இந்தப் பத்தி. ஒருவகையில் மருத்துவன் தன்முன் இயற்கையால் வைக்கப்படும் சுவாரசியமான புதிரை விடுவிக்க தர்க்கத்தையும் உள்ளுணர்வையும் கையாள்கிறான். வி.எஸ். ராமச்சந்திரன் இப்படி நோயறியும் முறையை ஷெர்லாக் ஹோம்சின் துப்பறியும் திறனுடன் ஒப்பிட்டு எழுதுகிறார். வெகு அரிதாகவே இன்று நாம் இத்தகைய திறன் கொண்ட மருத்துவர்களைக் காண்கிறோம். ஆயுர்வேத மருத்துவர் தேரிசனம்கோப்பு மகாதேவன் மூளையின் எப்பகுதியில் ரத்த அடைப்பு ஏற்பட்டு பக்க வாதம் வந்திருக்கிறது என்பதை புற நோயாளி பிரிவில் எவ்வித ஸ்கான் துணையும் இன்றி, தொடர் கேள்விகள் மற்றும் எளிய மேஜை சோதனைகள் மூலம் கண்டறிந்ததை கவனித்திருக்கிறேன், மிகச் சரியாக, எந்தெந்த கழுத்து எலும்புகளுக்கிடையில் வட்டிடை ஜவ்வு உலர்ந்திருக்கிறது என்பதையும் அவர் புற சோதனைகள் மூலமே கண்டறிந்ததையும் நான் கண்டிருக்கிறேன்.

நூலில் நரம்பு மண்டல பரிசோதனை பற்றிய பகுதி மிக சுவாரசியமானது. வலது பக்கம் பாதித்த பக்க வாத நோய்க்காரர் இருக்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம், தெளிவாக அவருடைய இடது மூளை பாதித்திருக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். அவரால் சரியாக பேச முடியவில்லை. எனில், அடுத்த கேள்வி  - நாம் சொல்வதை சரியாக உள்வாங்கிக்கொண்டு பதிலளிக்க முடியவில்லையா? புரிகிறது, ஆனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லையா? பதில் சொல்கிறார், ஆனால் அது தெளிவாக புரியவில்லையா? நாம் சொல்வது புரிகிறது, ஆனால் அவரால் ஒலியெழுப்ப முடியவில்லையா? ஒலியெழுப்ப முடிகிறது, ஆனால் கோர்வையாகப் பேச முடியவில்லையா? இவைகளுக்கான விடைகளை நாம் எளிதாக சில கேள்விகள் மற்றும் சோதனைகள் மூலம் கண்டடைய முடியும். ஒவ்வொன்றும் மூளையின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியின் தனி செயல்பாடு. துல்லியமாக மூளையின் எந்தப் பகுதி பாதித்துள்ளது என்பதைக் கண்டறிய இயலும்.

உள்ஊடுருவல் அல்லாத (non invasive) எளிய நுட்பங்கள் வழியாகவே பெரும்பாலான நோய்களைத் துல்லியமாக அறிய முடியும். மருத்துவம் ஒரு வகையில் கணிதத்திற்கு மிக நெருக்கம், அதே சமயம் அது ஒரு கலையும்கூட. உள்ளுணர்வும் தர்க்கமும் சந்திக்கும் புள்ளியில் மிக சிறந்த மருத்துவன் உருவாகிறான் என்று கூட தோன்றுகிறது. ஏறத்தாழ தேர்ந்த புனைவாசிரியன் போல.

இந்நூல் அனைவருக்குமான நூலா என்றால் இல்லையென்றே சொல்வேன். இது மேயோஸ் கிளினிக் போலோ, டாக்டர் இல்லாத இடத்தில் பயன்படுத்தக்கூடியது போலோ, எளிமையான நூலில்லை நிச்சயமாக. ஆனால் ரெஃபிரன்ஸ் நூலாக ஒரே மூச்சில் வாசிக்கும் வகையில் இந்நூல் அமைந்திருப்பதாகவே எனக்கு தோன்றுகிறது. 

இதே வகைப்பாட்டைச் சேர்ந்த முக்கியமான மேலை நூல்களான மெர்க்ஸ் மானுவல், ஹச்சிசன் நூலில் உள்ளது போன்ற பன்நிற படங்கள் இல்லை என்பதை வேண்டுமானால் ஒரு குறையாக சொல்லலாம். இந்நூலும் இது சுட்டும் மருத்துவமும் இன்று அருகி வரும் கலை. இந்த வகை மருத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் நினைவுறுத்தும் நோக்கிலேயே இந்நூலைப் பற்றிய அறிமுகத்தை எழுதுகிறேன். 

ஹோமியோபதி, ஆயுர்வேதம் போன்ற மருத்துவ முறைகள் மட்டுமே நோய்/ நோயாளி வரலாற்றை அறிய முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன எனும் கூற்று உண்மையல்ல.  புற நோய்க்குறிகளுக்கு அளிக்கும் அதேயளவு முக்கியத்துவம் நோயின் அக உணர்வுக் கூறுகளுக்கு நவீன மருத்துவம் அளிப்பதில்லை எனும் கூற்றிலும் முழு உண்மையில்லை என்பதையே இந்நூல் நமக்கு உணர்த்துகிறது. நடைமுறை அனுபவங்கள் நமக்கு வேறு உலகை காட்டுவதாக இருக்கிறது என்று குறை கூறலாம். எனினும் அது நடைமுறை குளறுபடியே தவிர மெய்யியல் தளத்தினுடையது அல்ல. ஆகவே களைந்து முன் நகர இயலும். 

நோயறிதல் தளத்தில் அதீத தொழில் நுட்ப சார்பில்லாத நவீன மருத்துவமும் மாற்று மருத்துவ முறைகளும் இணக்கமாக இருப்பதை உணர முடிகிறது. இன்றைய தேதியில் நான் எனது வரையறைப்படியும்கூட தேர்ந்த மருத்துவன் என்று சொல்லிக்கொள்ள மாட்டேன். ஆனால் அதை நோக்கிய முயற்சியை நான் ஒரு நாளும் கைவிட மாட்டேன் என்பதை உறுதியாக சொல்வேன். அப்பயணத்தில் இவ்வகையிலான நூல்கள் எனக்கு உறுதுணையாக இருக்கின்றன. மருத்துவத்தை கலையாக அணுகும் ஒவ்வொரு மருத்துவரும் தவறாமல் வாசிக்க வேண்டிய / வைத்திருக்க வேண்டிய நூல் இது.

ஆயுர்வேத நூல் குறித்து

ஆயுர்வேதம் குறித்து மருத்துவ தகவல்கள் இல்லாத ஒரு நூலை எழுத வேண்டும் எனும் எண்ணம் கொஞ்ச காலமாகவே எனக்கு உண்டு. மதிப்பிற்குரிய ஆசிரியர் டாக்டர்.மகாதேவன் அவர்களின் தூண்டுதலின் பேரில் இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னர் அதை எழுத ஒப்புக்கொண்டேன். அடிப்படை கோட்பாடுகள் குறித்தான அறிமுகம், ஒட்டுமொத்த வரலாற்று பரிணாமம்,  மருத்துவ அறம், உவமைகள் - படிமங்கள், மரண குறிகள், தொன்மங்கள், நவீன காலத்தில் ஆயுர்வேதம் சந்திக்கும் சிக்கல்கள், சமூகத்துடனான அதன் உறவு  என இன்னின்ன பேசுபொருள் இருக்க வேண்டும் எனும் அடிப்படைகளை வகுத்துக்கொண்டு தேவையானவற்றை தேடி தேடி வாசிக்க துவங்கினேன்.

மேற்கூறிய விஷயங்கள் குறித்து சில கருத்துக்களும் புரிதல்களும் உண்டு, அதையே விரித்து எழுதிவிட முடியும் எனும் அசட்டு அதீத தன்னம்பிக்கை இருந்திருக்கிறது என்பதை இப்போது எண்ணினால் கொஞ்சம் வெட்கமாக இருக்கிறது. தினமும் ஐந்து பக்கங்கள் எழுதினால் கூட நாற்பது நாட்களில் புத்தகத்தை முடித்துவிடலாம். நவம்பர் மாத இறுதிக்குள் புத்தகத்தை முழுவதுமாக முடித்து கொடுக்க முடியுமா என கேட்டிருந்தார் டாக்டர். மகாதேவன் 

இத்தனை ஆண்டுகளாக புழங்கிகொண்டிருந்த புத்தகங்கள் தான் ஆனால் இப்போது வாசிக்கையில் முற்றிலும் புதிதாக இருக்கிறது. இவைகளை எல்லாம் நான் கவனித்ததே இல்லை என்பது அப்போது தான் உரைக்கிறது. நான் எடுத்துக்கொண்ட தலைப்புகள் அவ்வளவாக எவராலும் தீண்டபட்டிருக்காது என்று வேறு நம்பிகொண்டிருந்தேன். ஆனால் நவீன மேற்கத்திய இந்தியவியல் ஆய்வாளர்கள் இதில் எத்தனை தூரம் பயணித்திருக்கிறார்கள் என்றறிய வந்த போது கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது. 

ஆயுர்வேத ஆய்வுகள் இருவகையிலானவை. ஒன்று நிருபனவாத அறிவியல் சட்டகத்திற்குள் ஆயுர்வேத சிகிச்சை முறைகளை கொண்டு வரும் முயற்சிகள். மற்றொன்று வரலாற்று சமூகவியல் கோணத்தில் அணுகும் ஆய்வுகள். முந்தைய ஆய்வுமுறைக்கு அதிக நிதியுதவி கிட்டுகிறது, பரவலாக செய்யபடுகிறது, ஆனால் அதன் நம்பகத்தன்மை குறித்து ஆயுர்வேத மருத்துவர்களும் நவீன ஆய்வாளர்களும் ஐயப்பட்டுகொண்டே தானிருக்கிறார்கள். பிந்தைய வகைப்பாட்டின் ஆய்வுகள் குறித்து ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் கூட பரிச்சயமின்றி இருக்கிறார்கள் என்பதே நிதர்சனம். ஒருகால் புத்தகம் எழுத வேண்டியது இல்லை என்றால் எனக்கும் கூட இவ்வறிமுகம் சாத்தியமாகி இருக்காது. 

ஆயுர்வேதத்தின் நவீன கால சிக்கல்கள் குறித்து பேசவேண்டும் என்றால் காலனிய தாக்க நீக்கம் குறித்து பேச வேண்டும். காலனியம் மரபறிவு தொடர்ச்சியை எப்படி துண்டித்தது? அதுவரை அரச மருத்துவமாக இருந்த ஆயுர்வேதம் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் ஆதரிக்கப்பட்ட நவீனமருத்துவத்தை  எப்படி எதிர்கொள்கிறது? எப்படி தன்னை தகவமைத்து கொள்கிறது? அதற்கு முன்னர் செவ்வியல் மருத்துவமாக திகழ்ந்த ஆயுர்வேத மருத்துவம் நாட்டு மருத்துவத்துடன் கொண்ட உறவு எத்தகையது? போன்ற கேள்விகளுக்கு விடை காணவேண்டும்.

ஆயுர்வேதம் ஒரு உறைந்த அறிவியல், மூத்தோர் சொல் எனும் நம்பிக்கை ஆயுர்வேத ஆர்வலர்களால் அதன் பெரும் தகுதியாக முன்வைக்கபடுகிறது ஆனால் அதையே விமர்சகர்கள் திருப்பி சொல்லி அது அறிவியல் அடிப்படை அற்றது என்கிறார்கள். உண்மையில் நூற்றாண்டுகளாக எத்தகைய மாற்றங்கள் அதில் நிகழ்ந்துள்ளன? கலாசார தாக்கங்கள் எவை? அறிவியல் அடிப்படை அற்றது தானா? போன்ற கேள்விகளுக்கு மிக விரிவாக வாசிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. எளிய நம்பிக்கைகளை விடையாக சொல்லிவிடக்கூடாது என்பதில் திடமாக இருக்கிறேன். ரசவாதம், பவுத்தம், சமணம், வேதம், தாந்த்ரீகம், சீன - கிரேக்க மருத்துவம், இந்திய மெய்யியல் என ஒன்று மற்றொன்றிற்கு இட்டுசென்றவண்ணம் இருக்கிறது. 

ஒட்டுமொத்தமாக இதற்கான உழைப்பை ஒவ்வொரு கணமும் ழுவதுமாக அனுபவித்து ரசிக்கிறேன், கற்றபடி இருக்கிறேன். இதன் விரிவு பிரமிப்பை அளிக்கிறது.  புனைவுகளுக்கான கருவும் கிட்டிய படியேதான் இருக்கிறது. இந்தியவியலை ஒட்டுமொத்தமாக அறிந்தாலொழிய நான் விரும்பும் தரத்தில் நூலை உருவாக்க முடியாது என்றுணருகிறேன். மிக அதிகமாக வாசித்து களிக்கும் நாட்கள் இவை. மனம் முழுக்க வாசித்தவைகளால் ததும்பி திளைத்து கொண்டிருக்கிறது காந்தியே கூட மனதின் ஒரு மூலையில் சுருண்டுகொண்டுவிட்டார். திட்டமிட்டபடி நூலை இம்மாதத்திற்குள் முடிக்க முடியாது. குறைந்தது மூன்று நான்கு மாதங்கள் ஆகலாம். அல்லது அதற்கு மேலும் ஆகலாம். நான் எண்ணிய தரத்தில் புத்தகத்தை எழுதிவிட முடியும் எனும் நம்பிக்கை மெல்ல துளிர்க்கிறது. ஒருகால் அப்படி எழுதமுடியாமல் போனாலும் ஒன்றும் பாதகமில்லை.